اسم اعظم

با سلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
1. در این که منظور از "الاسماء" که به حضرت آدم (ع) تعلیم داده شد ، چیست؟ در بین مفسران سخن زیاد است . بعضی گفته اند که نام همه اشیا و موجودات بوده (1) یا اسم های پیامبران و اولیای خدا و دشمنان خدا بوده (2) یا اسم های حسنای خدا بوده که منشا موجودات و حوادث عالم است (3).
علامه طباطبایی می نویسد: از این که خدا با ضمیر مخصوص عاقلان به این اسم ها اشاره کرده (عرضهم ) معلوم می شود این اسما یا مسماهای آن ها (صاحبان اسم ) موجودات زنده و عاقل بوده اند . در پس پرده غیب بوده اند . علم به آن ها هم دانستن الفاظ آن اسم ها نبوده (که نه این فضیلتی است و نه ملائکه از عالم شدن به این الفاظ ناتوان هستند) بلکه علم آدم ، علم به حقیقت آن اسما است که آدم را ممکن بود و ملائکه را ممکن نبود . پس معلوم می شود موجوداتی بلند مرتبه بوده اند که در غیب آسمان ها و زمین بودند . خداوند به برکت آن ها ، همه خیرات را نازل کرد . همه وجود را آفرید . گر چه متعددند ، ولی نور واحدند .
با توجه به روایات هم منظور چهارده معصوم هستند که اسم های نیکو و مظهر اعلای خدا و اسم اعظم اویند . هر کس به حقیقت آنان علم یابد و معتقد شود و رنگ آنان را بگیرد ، می تواند با تمسک به آن اسم های نیکوی خدا ، در جهان تصرف کند.
این بزرگواران اسم اعظم خدایند، زیرا مظهر تمام حق می باشند . خدا را اسم و مظهری بالاتر از آنان نیست.
2.در این که مستحب است و تاکید شده و بسیار ارزشمند است که انسان هر کاری را با نام خدا شروع کند و هر کاری که با نام خدا شروع شود ،برکت خواهد داشت و هر کاری که بدون نام خدا شروع شود ، ناتمام بوده و برکت نخواهد داشت و ... روایات فراوان است، ولی روایتی به مضمون فوق نیافتیم.
3. در روایات ظهور نشانه های اجمالی برای ظهور ذکر شده و از افرادی نام برده شده که تطبیق آن نام ها بر افرادی معین ، هیچ دلیل محکمی ندارد . حداکثر جز احتمالی بیش نیست . بسیاری از روایات وارد در موضوع ظهور نیز ضعیف هستند . با استناد به آن روایات ضعیف و با قرائن سست ، تطبیق نام های ذکر شده در روایات بر افراد زمان حاضر یا هر زمان دیگر، کاری غلط است . هیچ دلیل محکمی بر آن نیست . سوء استفاده از باورهای مردم می باشد.
پی نوشت ها:
1. فیض کاشانی، الأصفى ،چ اول ، قم ، دفتر تبلیغات اسلامی ، 1418 ق ، ج‏1، ص 25.
2. همان.
3. همان، ص 26.
علامه طباطبایی، المیزان، ترجمه موسوی همدانی ،چ پنجم ، قم ، انتشارات اسلامی، 1374 ش ف ج 1 ، ص 80-182.