ایادر روز قیامت شیعه ها حتما به بهشت میرود باوجودهر گناهی که انجام شود

با سلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
خداوند را با کسی قرابت و خویشاوندی نیست و هر کس در گرو عمل خویش است :
ٍكُلُّ امْرِئٍ بِما كَسَبَ رَهينٌ؛ (1)
هر كس در گرو اعمال خويش است!
لَيْسَ بِأَمانِيِّكُمْ وَ لا أَمانِيِّ أَهْلِ الْكِتابِ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ وَ لا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَ لا نَصيراً ؛ (2)
به آرزوهاى شما و آرزوهاى اهل كتاب نيست. هر كس عمل بدى انجام دهد،كيفر داده مى‏شود. كسى را جز خدا، ولّى و ياور خود نخواهد يافت.
شیعیان هم در گرو اعتقاد و عمل خود هستند. در صورتی که صادقانه معتقد بوده و به لوازم اعتقاد خود پایبند باشند، نجات می یابند. برای باور به این اصل کلی به روایات زیر توجه کنید:
عن جابر ، عن أبي جعفر ( عليه السلام ) قال : قال لي : يا جابر أيكتفي من ينتحل التشيع أن يقول بحبنا أهل البيت ، فوالله ما شيعتنا إلا من اتقى الله و أطاعه و ما كانوا يعرفون. يا جابر إلا بالتواضع و التخشع و الأمانة و كثرة ذكر الله و الصوم و الصلاة و البر بالوالدين و التعاهد للجيران من الفقراء و أهل المسكنة و الغارمين و الأيتام و صدق الحديث و تلاوة القرآن و كف الألسن عن الناس إلا من خير ، و كانوا امناء عشائرهم في الأشياء . قال جابر : فقلت : يا ابن رسول الله ما نعرف اليوم أحدا بهذه الصفة ، فقال : يا جابر لا تذهبن بك المذاهب حسب الرجل أن يقول : أحب عليا و أتولاه ثم لا يكون مع ذلك فعالا ؟ فلو قال : إني أحب رسول الله فرسول الله ( صلى الله عليه وآله ) خير من علي ( عليه السلام ) ثم لا يتبع سيرته و لا يعمل بسنته ما نفعه حبه إياه شيئا ، فاتقوا الله و اعملوا لما عند الله ، ليس بين الله و بين أحد قرابة ، أحب العباد إلى الله عز و جل [ وأكرمهم عليه ] أتقاهم و أعملهم بطاعته ، يا جابر و الله ما يتقرب إلى الله تبارك و تعالى إلا بالطاعة و ما معنا براءة من النار و لا على الله لاحد من حجة ، من كان لله مطيعا فهو لنا ولي و من كان لله عاصيا فهو لنا عدو ، وما تنال ولايتنا إلا بالعمل والورع . (3)
امام باقر (ع) به من فرمود: آیا کسانی که خود را شیعه می خوانند ، ادعای محبت ما کافی است؟ به خدا قسم ، کسی که تقوای خدا نداشته و مطیع خدا نبوده ، شیعه ما نیست. ای جابر! شیعیان ما جز با تواضع ، خشوع ، یاد بسیار خدا ، روزه ، نماز ، خدمت به پدر و مادر ، سرکشی از فقیران، بدهکاران و یتیمان، راستگویی، تلاوت قرآن و نگه داری زبان از آبروی دیگران ، شناخته نمی شوند. شیعیان ما جز خیر مردم نمی گویند. امین قبیله و عشیره خویشند.عرض کردم: ما امروز کسی به این اوصاف نمی شناسیم!
امام فرمود :شما را به بیراهه ها نکشند.کافی نیست که فرد فقط محبت علی داشته باشد، ولی فعل شیعه گری از او ظاهر نگردد. اگر کسی بگوید : محب رسول خدایم با این که رسول خدا از علی افضل بوده ، ولی تابع سیره و روش قولی و عملی و اخلاقی پیامبر نباشد ، این دوستی ، او را فایده بخش نخواهد بود (پس صرف ادعای محبت علی به تنهایی کافی نمی باشد) پس تقوای خدا داشته باشید . برای رسیدن به کرامت خدایی تلاش کنید . بدانید خدا را با فرد و گردهی خویشاوندی نیست . محبوب ترین بندگان به پیشگاه خدا ، با تقواترین و کوشاترین آنان در طاعت است . جز به طاعت نمی توان به خدا تقرب جست . برات نجات از آتش با ما نیست و کسی بر خدا حجت ندارد . هر کس مطیع ما باشد ، ولی ما است . هر کس سالک طریق گناه باشد ، دشمن ماست . جز با تقوا و عمل ، راهی به شفاعت و ولایت ما نیست.
بنا به روایت دیگر امام باقر (ع) فرمود:
والله ما معنا من الله براءة ولا بيننا وبين الله قرابة ولا لنا على الله حجة ولا نتقرب إلى الله إلا بالطاعة ، فمن كان منكم مطيعا لله تنفعه ولايتنا ، ومن كان منكم عاصيا لله لم تنفعه ولايتنا ، ويحكم لا تغتروا ، ويحكم لا تغتروا ؛
به خدا قسم! برائت از آتش با ما نیست . بین ما و خدا قرابت و خویشاوندی نمی باشد . ما بر خدا حجتی نداریم . جز با طاعت به او تقرب نمی یابیم . هر کس از شما مطیع امر خدا باشد ، ولایت ما او را مفید خواهد بود . هر کس از شما گناهکار باشد ، ولایت ما او را سودی نخواهد بخشید . وای بر شما مغرور نشوید ، وای بر شما مغرور نشوید. (4)
امام زمان هم در توقیع و جواب سؤال یکی از شیعیان نوشت:
أما سألت عنه أرشدك الله و ثبتك من أمر المنكرين لي من أهل بيتنا وبني عمنا ، فاعلم أنه ليس بين الله عز وجل وبين أحد قرابة ، ومن أنكرني فليس مني وسبيله سبيل ابن نوح عليه السلام ؛
در مورد عموزاده های ما که منکر ولایت ما بودند ، سؤال کردی ؛ پس بدان که خدا با کسی خویشاوندی ندارد . هر کس (از خویشاوندان) منکر من (یا یکی از ما باشد ) از من نیست و حکم فرزند نوح را دارد. (5)
احادیث ناظر به کسانی است که ادعای ولایت دارند، ولی عمدا و آگاهانه طریق گناه و معصیت پیش گرفته و از این راه بر نگشته و پشیمان نیستند. محبان و شیعیانی که در اثر غلبه شهوت و غضب و جهل ، گاه و بی گاه مرتکب گناه می شوند و توبه می نمایند و اصرار بر گناه ندارند و ظلم و گناه سیره آنان نشده ، به یکتایی خدا و نبوت رسول الله و ولایت امامان معصوم معتقدند و محبت آنان و بغض دشمنان شان را در دل دارند ، طبیعی است که ایمان و عشق به حق و ولایت آنان را مفید بوده و لغزش های آنان را می پوشاند.
مطابق روایات بالا ، نباید به باور ولایت و محبت به امامان مغرور شویم و در خودداری از گناه ، سستی ورزیم یا بر فرض گناه ، در توبه تنبلی کنیم . محبت و باور ، باید بر ایمان و تقوای ما بیفزاید . خودنگه داری ما از گناه و ظلم را بیش تر کند . اگر چنین نمودی نداشت ، نشانه سطحی و ادعایی و بی فایده بودن آن است.
پی نوشت ها :
1. طور (52) آیه 21.
2. نساء (4) آیه 123.
3. کلینی ، کافی ،چ پنجم، تهران ، دار الکتب الاسلامیه ، 1363 ش ، ج 2 ، ص74- 75.
4. همان ، ص 76.
5. شیخ صدوق ، كمال الدين و تمام النعمة ، قم ، انتشارات اسلامی ، 1363 ش ، ص 484 .