امامت

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
ای کاش نقاط مبهم و اشکالاتتان بر پاسخ قبلی را هم درمیان می گذاشتید تا ما هم در مورد نظرتان قضاوت بنماییم و احیانا توضیحات کامل تری را ارئه کنیم . اما در مورد سوال جدیدتان چند نکته را به عرض می رسانیم :
اصولا حکم ارتداد مربوط به نوعی تغییر دین و انکار اصول دین می شود نه معتقد شده به هر باور خاص و غیر مشهور ؛ به عبارت روشن تر مرتد کسی است که از دین خارج شده و کفر را انتخاب کند. براین‏اساس نمی توان کسانی که مثلا امامت را قبول ندارند یا پیامبر و ائمه را معصوم نمی دانند، ولی خداوند و پیامبر و ضروریات اسلام را انکار نکرده‏اند را به آسانی مرتد دانست و از اسلام بیرون تلقی نمود .
مرتد کسی است که بعد از ایمان کافر می شود و کافر یعنی کسی که منکر خدا است، یا برای خدا شریک قرار می‏دهد، یا پیغمبری حضرت خاتم‏الانبیا - محمد بن عبدالله (ص) را قبول ندارد. هم چنین است اگر کسی در یکی از این ها شک داشته باشد. نیز کسی که ضروری دین (یعنی چیزی را که مثل نماز و روزه، مسلمانان جزء دین اسلام می‏دانند) منکر شود (که انکار آن ها به انکار خدا و پیامبر برمی‏گردد)...". (1)
با این تعریف روشن می شود که بسیاری از تردیدها و انکارهای روشنفکران امروزی در مقوله انکار ضروری دین یا انکار اصل مهمی که به انکار خداوند و نبوت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم منتهی گردد نیست . به علاوه انکار نماز و مانند ان هم در صورتی که به انکار نبوت منتهی گردد مستلزم کفر استع و الا بسیارند کسانی که خواندن نماز را لازم نمی دانند و نماز نمیخ وانند اما منشا این نظر آن ها نادرستی کلام پیامبر و قرآن نیست و اصولا می گویند که این دستور در دین اسلام نیامده نه این که نعوذ بالله پیامبر نفهمیده و یا دروغ گفته ووو.
البته اگر در مواردی خاص فردی به صراحت و بدون تردید و تامل و شبهه رسما از اسلام بر گردد یا اصول دین را به طور قطع و یقین انکار نماید و یا ضروریات دینی مانند عبادات قطعی و یا اصولی مانند امامت را نفی کند به گونه ای که این انکار به انکار توحید و نبوت منتهی گردد و این امر به تایید کارشناسان مربوطه برسد، چنین فردی مرتدو کافر محسوب می شود ..

پی‏نوشت‏ها:
1. توضیح‏المسائل مراجع، دفتر انتشارات اسلامی، قم 1385، ج 1، مساله 106 .