didan tasavir mostahjan che tasiry bar ensan darad
gonah in amal chist va che avagebi dar ayande fard darad
chegoone mitavan az an doory kard va asarat manfi donyavi va okhravi an ra be had agal resand

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
عنوان هایی که در سوال طرح کردید، هر کدام نیاز به تحقیق تفصیلی و مقاله تحقیقی دارد. مقالات متعددی در همین موارد وجود دارد. ارائه مقاله تحقیقی در حوزه فعالیت مرکز پاسخگویی ما نیست.
اما به طور کلی لازم است چند نکته را یادآوری کنیم :
1- با بررسى روایات به دست مى آید که گناهان، داراى آثار گوناگون جسمی و روحی بر انسان هستند برخی از این آثار (جسمی و روحی ) که در روایات آمده عبارتند از :
قساوت قلب ، عدم استجابت دعا، عدم امنیت، انقلاب (زیر و رو شدن) قلب ، نکبت و بلا و گرفتاری و مرض و ... .
جهت آگاهی بیش تر به کتاب های،گناهان کبیره، از شهید دستغیب، کیفر گناه و عواقب خطرناک آن، از سید هاشم رسولی محلاتی، گناه شناسی، از آقای محسن قرائتی مراجعه نمایید.
2- نگاه به نامحرم یا عکس و فیلم و یا منظره‌ای که انسان را به تخیّلات شیطانی و هوس‌های آلوده دچار می‌سازد، جایز نیست، بلکه گناهی است که کم کم باعث تاریکی دل، سلب توفیق و قساوت قلب می‌گردد. البته کسی که ایمان قوی داشته باشد، از دیدن چنین فیلم‌هایی دوری می‌کند، چون خود را در برابر خدا مسئول می‌داند.
"نگاه کردن، مقدمه اشتغال فکر و خاطره‌های مربوط به آن است و نیروی تخیّل را تحریک می‌کند. پس از نگاه، صحنه‌های مهیّج در ذهن باقی می‌ماند و احساس و اراده انسان را تحت تسلط خود در می‌آورد و انسان پیرو شهوات خود می‌گردد. (1)
از این رو گفته شده: نگاه راهبر دل، دام شیطان، بذر شهوت و رویشگاه فسق و فجور است.
امام صادق (ع) فرمود:
"نگاه تیری است زهرآلود از ناحیه شیطان. چه بسیارند نگاه‌هایی که بعدها حسرت‌ها و تأسف‌های طولانی به دنبال دارد". (2)
شاید برای بعضی افراد، آثار تخریبی دیدن چنین فیلم‌هایی روشن و آشکار نباشد، اما خوشبختانه برای بسیاری از جوانان آثار تخریبی این نوع تصاویر و فیلم ها روشن شده و آثار بسیار خطرناکی را بر جسم و روان دارد معلوم گشته است.
فرد برای رهایی از این عمل ناپسند باید امور ذیل رعایت شود:
1- از نگاه به نامحرم و چشم چرانی خودداری ورزد.
2- تخیّلات و تفکرات را کنترل کرد. بدانند هر آن چه به ذهن و اندیشه می گذراند, خداوند به آن آگاه است. در این زمینه مسئولیت دارند و باید تنها به آنچه عقل و قوانین شرعی تأیید می کنند بیندیشد تا رستگار شود.
تخیّلات و تصوّر درباره مسایل جنسی و شهوت آلود منجر به تحریک های مداوم گردیده و نیروی حیات را از بین برده و انسان را از مسائل حقیقی و واقعی زندگی باز می دارد.
3- با توجه به این که دوران جوانی , دوران پر شور و حساس عمر به حساب می آید, شایسته است که با برنامه ریزی دقیق برای اوقات شبانه روزی به یاری کار و تلاش مداوم در زمینه های تحصیلی و علمی ومطالعاتی و کارهای ذوقی و تفریحی حداقل زمان لازم را به خوابیدن اختصاص دهد . زمانی به بستر رود که خواب بر او مستولی شده و زود به خواب رود.
4- با اشتغال به مطالعه کتب سودمند و مراجعه به کتابخانه ها در اوقات فراغت , زمینه موفقیت تحصیلی آینده خود را فراهم سازد
5- در تیم ها و گروه های ورزشی شرکت فعال داشته باشد و نیز در فعالیت های تربیتی , فرهنگی و مذهبی شرکت کند. زیرا این اشتغالات در افزایش ایمان و توفیق در ترک معاصی به فرد کمک می کند.
فعالیت های سالم و جهت دار سودمند, مقدار فراوانی از انرژی های جوان را به خود اختصاص می دهد و ازتحریک های جنسی و شهوت انگیز جلوگیری می نماید. شرکت در فعالیت های تربیتی و اجتماعی و گروه های قرآن در مساجد و کتاب خانه ها وتماس با افراد مؤمن و پاک در تقویت روحیه و ایمان انسان بسیار مؤثر است.
8- رفت و آمد با دوستان خوب و مؤمن , نماز اول وقت , نماز با جماعت , پرهیز از دوستان و رفقای بی بند وبار و منحرف فراموش نشود.
9- قبل از خوابیدن وضو بگیرند و سوره های قل اعوذ و آیه الکرسی را بخواند.
10- اگر می توانند هفته ای یک یا دو روز را روزه بگیرد.
11- در برنامه غذایی خود دقت کند و از مداومت در مصرف بعضی از خوردنی های محرک و مقوّی و شهوت برانگیز خودداری کند
12- تمایل ها و افکار خود را از توجه به خویشتن به سوی ازدواج و زندگی آینده معطوف سازند و بدانند که دیر یا زود ازدواج می کنند و باید آمادگی کامل برای آن دوران داشته باشد.
13- همواره با ذکر و یاد خدا اُنس و الفت داشته باشد. خداوند در آیه 28سوره رعد می فرماید: «آگاه باشیدکه تنها با یاد خدا قلب ها آرامش می یابد و هر کس از یاد خدا فاصله بگیرد زندگانی بر او سخت و دشوار خواهدشد!».
پی‌نوشت‌ها:
1. فرهادیان، رضا، آنچه یک جوان باید بداند، انتشارات رئوف، قم، ص 41.
2. ثقة الاسلام كلينى، الكافي، دار الكتب الإسلامية، تهران، 1365 هجرى شمسی، ج 5، ص 559 .