فساد

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباط تان با این مرکز
شخصی به وسیله نامه از ابوذر تقاضای اندرز و نصیحت جامعی کرده بود. ابوذر در پاسخ فقط یک جمله نوشت:
"‌با آن کسی که بیش از همه او را دوست می‌داری، بدی و دشمنی مکن".
نامه را برای شخص فرستاد. ‌آن شخص نامه ابوذر را باز کرد و خواند. چیزی از آن سر در نیاورد. با خود گفت: یعنی چه؟ مقصود‌ چیست؟ با آن کس که بیش از همه او را دوست می‌داری، بدی و دشمنی نکن ؟ مگر ممکن است آدمی محبوبی داشته باشد - آن هم عزیزترین محبوب‌ها - و با او بدی بکند؟ نه تنها ‌بدی نمی‌کند، بلکه مال و جان و هستی خود را در پای او می‌ریزد و فدا می‌کند. از طرف دیگر، با خود ‌اندیشید که نویسنده این جمله ابوذر است. ابوذر، لقمان امت است و عقلی حکیمانه دارد. چاره‌ای نیست باید از‌ خودش توضیح بخواهم. مجدداً نامه‌ای به ابوذر نوشت و توضیح خواست. ابوذر در جواب نوشت:
"‌مقصودم از ‌محبوب ‌ترین و عزیزترین افراد نزد تو، خودت هستی. خودت را از ‌همه مردم بیش تر دوست می‌داری. این که گفتم با محبوب‌ترین عزیزانت دشمنی نکن، یعنی با خودت خصمانه‌رفتار نکن، مگر نمی‌دانی هر خلاف و گناهی که انسان مرتکب می‌شود، مستقیماً صدمه‌اش به او وارد‌ می‌شود و ضررش دامن خودش را می‌گیرد؟!" (1)
دوست عزیز ، آنچه شما قصد دارید، اساس آن را در عنفوان نوجوانی در زندگی بنیان نهید، همان چیزی است که خداوند متعال از بندگان خوبش خواسته و برای آن اجر و پاداش های زیادی را در دنیا و آخرت معلوم کرده ، که بالاترین آن ها رضوان و رضایت خداوند تبارک و تعالی است.
قرآن می فرماید : "قُلْ أَ أُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِنْ ذلِكُمْ لِلَّذينَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدينَ فيها وَ أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ بَصيرٌ بِالْعِبادِ؛ (2) بگو: آيا شما را از چيزى آگاه كنم كه از اين (سرمايه‏هاى مادى)، بهتر است؟ براى كسانى كه پرهيزگارى پيشه كرده‏اند، (و از اين سرمايه‏ها، در راه مشروع و حق و عدالت، استفاده مى‏كنند،) در نزد پروردگارشان (در جهان ديگر)، باغ هايى است كه نهرها از پاىِ درختانش مى‏گذرد. هميشه در آن خواهند بود و همسرانى پاكيزه، و خشنودى خداوند (نصيب آن هاست). و خدا به (امورِ) بندگان، بينا است".
خداوند به داود پیامبر (علیه السلام) فرموده است:
اى داود، به بندگان زمینى من بگو: من دوست کسى هستم که دوستم بدارد. همنشین کسى هستم که با من همنشینى کند. همدم کسى هستم که با یاد و نام من اُنس گیرد. همراه کسى هستم که با من همراه شود. کسى را بر مى گزینم که مرا برگزیند. فرمانبردار کسى هستم که فرمانبردار من باشد. هر کس مرا قلباً دوست بدارد و من بدان یقین حاصل کنم، او را بپذیرم. چنان دوستش بدارم که هیچ یک از بندگانم بر او پیشى نگیرد. هر کس به راستى مرا بجوید، بیابد. هر کس جز مرا بجوید، مرا نیابد. پس اى زمینیان! رها کنید آن فریب ها و اباطیل دنیا را. به کرامت و مصاحبت و همنشینى و همدمى با من بشتابید. به من خو گیرید تا به شما خو گیرم. به دوست داشتن شما بشتابم. (3)
مطمئن باشید اگر در این مسیری که قصد آن نموده اید، قدم بردارید، خداوند از شما راضی و شما نیز از او راضی خواهید بود. بهترین پاداش ها را در آخرت خواهید داشت.

پی­ نوشت­ ها:
1. استاد مطهری، داستان راستان، ج 1، ص 143، انتشارات صدرا ، تهران.
2. آل ‏عمران (3)، آیه 15.
3. شهيد ثانى، مسكن الفؤاد، كتابخانه بصيرتى، قم، ص 17.