طی مطالعه و خواندن سوالات عزیزان در این سایت متعجب شدم که چرا ما مسلمان شیعه همیشه با شک و به سختی یکی از بزرگان خودمون رو قبول داشته و یا می خواهیم قبول کنیم که اون انسانی خوب بوده است ؛ مثل: مختار ثقفی شیعه آل علی (ع).
پرسشگر محترم با سلام و تشكر از ارتباطتان با اين مركز
نخست بايد ياد آور شويم كه شك و ترديدي كه منجر به تحقيق و يافتن حقيقت باشد، بسيار مطلوب است؛
اما اين گونه نيست كه شيعه به ديده ترديد به بزرگانشان بنگرد. در بسياري از موارد بدون هيچ گونه شك و ترديدي آنان را از بهترين صحابه و ياران اهل بيت مي دانند مانند صحابه هايي چون: سلمان، ابوذر، مقداد، مالك اشتر، كميل، حجر بن عدي، ميثم تمار و ياران با وفاي امام حسين راويان حديثي چون زراره و ابن ابي عمير و ... .
البته در برخي موارد چون به دليل آنكه دو طايفه از روايات وجود دارد، يك طايفه از روايات شخصي را مورد نكوهش قرار داده است و طايفه ديگر از او به نيكي ياد مي كند وجود چنين رواياتي موجب گشته تا نسبت به آن شخص با ديده ترديد بنگرند.
در ارتباط با مختار هم مطلب همين گونه است؛ ريشه اين نگاه ترديد آميز به مختار و انگيزه او از قيام مربوط به زمان حاضر نيست؛ بلكه اين ترديد به خاطر آن است كه درباره مختار و انگیزه او در این قیام قضاوتهای گوناگون شده است؛ تا آنجا که بعضی دانشمندان طبقه اوّل و دوم شیعه در باره او نظر مساعدی ندارند. اما متأخران او را به نیکویی ستودهاند.
علامه مجلسى، پس از نقل حديثى (شفاعت حسين بن على ) براى مختار و اين كه دوزخى است، ولى به بركت خدمت هايى كه براى اهل بيت انجام داده، سرانجام مورد شفاعت قرار مى گيرد، مى گويد:
روايات جمع كننده و تلفيق دهنده ميان احاديث مختلفى است كه درباره مختار وارد شده است. با اين بيان كه مختار هر چند در مراتب ايمان و يقين كامل نبوده و از سوى امام معصوم اجازه صريحى در مورد اعمال خويش نداشته، لكن از آن جا كه كارهاى شايسته بسيارى به وسيله او صورت گرفت و با برنامه هاى او قلب مؤمنان از جراحت هاى ستم التيام يافت، فرجامش به خير و نجات است. در حقيقت مختار مشمول اين آيه از قرآن مى باشد: دسته اى ديگر هستند كه به گناهانش اعتراف كرده و عمل نيك و بد را به هم درآميخته اند، اميد است كه خداوند ايشان را مورد آمرزش قرار دهد. (1) اما من در باره مختار از كسانى هستم كه از داورى كردن باز ايستاده اند، هر چند مشهور ميان علماى شيعه اين است كه كارهاى او ارزنده و شخصيت او شايسته مدح است. (2)
بنا بر اين نمي توان اين سخن شما را به طور كلي پذيرفت كه مسلمانان و شيعيان نسبت به شخصيت ها و به بزرگان مذهبی خود بی اعتمادند.
پی نوشت:
1. توبه (9) آیه102.
2. بحار الأنوار، علامة مجلسي ، 1403 - 1983 م، دار إحياء التراث العربي - بيروت، ج 45، ص 339.
