با عرض سلام و خسته نباشيد
تقريبا ١ ماه مي شود كه از همه چى زود خسته واز دسته بقيه حتي مادرم فورا دلگير و كلافه مي شوم و كلا از همه چي دل مي كنم مي خوام فقط رو تخت دراز بكشم البته قبلا همچين حالت هايي برام پيش مي امد ولي اين بار خيلي طولاني شده من كلا به چند چيز زياد فكر ميكنم كه فكر مي كنم تو اين حالت هام تاثير گذاشته يكي اين كه من پيشه خودم فكر مي كنم كه پدر و مادر من اصلا هيچ وصواصي مثل بقيه پدو مادر ها براي تربيت من به خرج نمي دن ! البته شايد اشكال از من باشه من چند بار به مادرم پيشنهاد كردم كه من با يك مشاور هر از گاهي. مشاوره داشته باشم ولي هر دفعه مادرم يا ان را يا شوخي گرفت ويا رد كرد من چون خيلي تو ذهنم به اينده فكر مي كنم واسم خيلي مهم كه هر كاري رو با مشاور در ميان بگزارم ولي نه با مادرم چون اصلا نميشه چون يا من با او موافق نيستم يا مادرم سرسري ميگيرد پدر هم كلا نيست يا او هم جدي نمي گيرد ( من خواهر و برادر هم ندارم ) خيلي منمون ميشم اگر جوابمو بدين واقعا احساس مي كنم بايد يه كار اساسي انجام بدم
با سلام و تشکر از اعتماد شما نسبت به مرکز
در مواردی که با ما ارتباط برقرار می کنید، خوب است که سن خودتان را هم ذکر کنید، در شناخت بهتر مشکل، کمک می کند.
اینکه گفته اید احساس می کنید که پدر و مادر در تربیت شما حساسیت کافی را ندارند، برای ما مشخص نیست که دقیقا منظور چیست؟ باید برای ما بگویید کارهایی که انتظار دارید پدر و مادر شما انجام بدهند، چیست؟ شاید همین برداشت و احساس شما در مورد عدم دقت پدر و مادرتان در مورد تربیت شما، درست نباشد و انتظار نابجا و نادرست باشد. باید ببینیم که منظور شما چیست. آیا مشکلی دارید که آن ها به آن رسیدگی نمی کنند یا اینکه شما را کاملا آزاد گذاشته اند و شما از این ناراحت هستید؟ در هر صورت در ارتباط بعدی نوع انتظارتان از پدر و مادرتان را توضیح دهید.
مشاوره کردن با افراد آگاه در مورد مسائل مختلف، کار بسیار خوبی است. توصیه های زیادی هم در این مورد شده است، ولی نباید به حالتی باشد که در مورد هر چیز کم اهمیتی، بخواهید به دنبال کسی بگردید که با او مشاوره کنید، اما در مورد مسائل مهم، کار خوب و درستی است. واقعیت این است که هنوز در میان مردم ما اهمیت مشاوره و رجوع به کارشناسان با تجربه جایگاه خود را پیدا نکرده است.
فکر نکنید که این فقط مخصوص خانواده شماست، بلکه تقریبا اکثر مردم این طور هستند. اما در هر صورت رجوع به مشاور نباید حالت وسواسی و افراطی به خود بگیرد. در این مورد می توانید یک مشاور خوب پیدا کنید . وقت ملاقات بگیرید . سپس به مادرتان بگویید که این کار را کرده اید، و از او بخواهید که با شما بیاید.
یکی از چیزهایی که می تواند علت دلگیری ها و بی حوصلگی باشد، کم جمعیت بودن خانواده شماست. اینکه خواهر و برادر ندارید، شاید باعث شده باشد احساس تنهایی کنید و کلافه شوید. اما برای اینکه بتوان بهتر به علت حالت های شما پی برد، باید اطلاعات دقیقی در مورد خود و خانواده تان و مشکلاتی که دارید بدهید. در تماس بعدی ، این موارد را برای ما توضیح دهید: سن ، کارهایی که در طول روز انجام می دهید ( الان چه کاره هستید) شغل پدر و مادرتان، میزان ارتباط شما و خانواده تان با دوستان و آشنایان و فامیل، انتظاری که از پدر و مادرتان در مورد تربیت خودتان دارید ، و چرا فکر می کنید که آن ها اهمیت نمی دهند ؟ آیا این اواخر مشکل خاص، یا چیزی که ذهن تان را مشغول کرده باشد، نداشته اید؟ برای آینده تان چه برنامه ای دارید؟ توضیح در مورد خود و خانواده تان بدهید. منتظر هستیم. موفق باشید.
