پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباط تان با این مرکز
قلب، حریم خدا است و روشنایی ایمان نور خدا است. مواظب باشید که نور خدا با تکرار گناه خاموش می شود که آن گاه ظلمات است. در فضای ظلمت و تیرگی قلب، توفیق توبه کردن از انسان سلب می شود. بله، اگر کسی گناهی مرتکب شد و زود (تا پیش از هفت ساعت) متوجه گناه و اشتباه خویش شود و توبه کند، نه تنها گناهش بخشیده می شود، بلکه آثار تیرگی و ظلمت گناه نیز از قلب او زدوده می شود. ولی این مفهومش این نیست که اگر بعد از هفت ساعت یا چند روز و چند سال دیگر توبه حقیقی کرد، گناهش بخشیده نمی شود و توبه اش پذیرفته نیست؛ بلکه مفهوم آن سخن این است که زمینه برای پذیرش توبه و محو شدن آثار گناه از قلب تا هفت ساعت بعد از گناه بیش تر است؛ هر چه دیر تر شود، ممکن است سبب سلب توفقات او شود و شیطان او را به انجام گناه دیگری وسوسه کند و به تدریج، توفیق توبه کردن را به طور کلی از او بگیرد؛ نه آن که اگر توبه کند، پذیرفته نمی شود.
باب استغفار و توبه و بازگشت به درگاه پروردگار، همیشه به روی بندگان خدا باز است،
توبه از گناه و لغزش ها اگر حقیقی باشد و با لوازم و شرایط روحی و عملی آن همراه گردد، سبب آمرزش گناه می شود؛ ولی همان گونه که در کتاب های درسی دوره دبیرستان خوانده اید، اگر توبه شخص لفظی و ظاهری و صرفا گفتن استغفرالله باشد، بدون آن که عزم راسخ و تصمیم جدی بر ترک گناه داشته باشد و بدون آن که به طور واقعی از گناه و معصیت خود پشیمان شده باشد و اندوه و حسرت که علامت و نشانه پشیمانی است، در وجودش انقلاب و تحولی پدید آورده باشد، نه تنها گناهان وی بخشیده نمی شود، بلکه چون در این کار ارزش ها و احکام پروردگار به بازی و تمسخر گرفته شده، بر گناهان او افزوده می شود.
امام رضا - علیه السلام - می فرماید: «المستغفر من ذنب و یفعله کالمستهزئ بربّه؛ (1) کسی که از گناهی استغفار می کند و آمرزش می طلبد، در حالی که آن را انجام می دهد، مانند کسی است که خدا را مسخره می کند». چنین فردی، از یک سو گناه می کند و از سوی دیگر، کلمه "استغفر لله و اتوب الیه" را بر زبان جاری می کند؛ در حالی که هنوز لذت گناه در کام او هست؛ به گونه ای که هر وقت صحنه گناه در ذهن و خاطره اش می آید ، برایش یک خاطره شیرین و لذت بخش است. اما کسی که توبه واقعی می کند، به گونه ای که سوز و اندوه و ترس از عذاب الهی و رسوایی روز قیامت وجودش را فرا گرفته ، توبه اش پذیرفته می شود. اگر چه ممکن است گاهی غفلت و بی توجهی یا عوامل دیگری فرد را مجدداً به سوی آن گناه یا گناه دیگری بکشاند ، ولی اگر چراغ ایمان در دلش روشن باشد، فوراً از کار خود پشیمان می شود و ناراحتی شدیدتر از توبه اول، درونش را فرا می گیرد و باز توبه می کند. در این صورت، توبه اش باز پذیرفته می شود . هر کسی از حال و درون خویش آگاه است و می داند که آیا به جدی از گناه پشیمان است یا نه و آیا تصمیم جدی و صد در صد و قاطع دارد که گناه را ترک کند یا نه.
پی نوشت:
1. ثقة الإسلام الكليني، الكافي، ج 2، ص 504، دار الكتب الإسلامية، طهران، 1365 ه. ش.
