با سلام و احترام
من 24 سال دارم و معلم هستم ،سوال من این است: اگر یک دختر و پسر قبل از ازدواج هر کاری جز عمل اصلی که منجر به ... می شود را انجام دهند و سربلند باشند که فقط نیاز خود را برطرف کرده اند و آینده شان را خراب نکرده اند درست است؟مجازات اینگونه عقاید چیست؟بسیاری از دوستان و شاگردانم این اعتقاد را دارند و می گویند چه کسی می فهمد؟خیلی خیلی افسرده شده ام و احساس میکنم نمیتوانم هدایتشان کنم...چگونه با آنها برخورد کنم..کمکم کنید.. مجازات این رابطه ها چیست؟ آنها می گویند که نمی خواهند برای میل جنسی ازدواج کنند و می خواهند قبل از ازدواج تامین باشند و درست تصمیم بگیرند...چه حکمی برای این انسانها وجود دارد؟
چنین افرادی معمولاً حکم مسئله را می دانند؛ ولی برای این که خود را گناهکار ندانند، با این حرف ها می خواهند بر ناشایست بودن کارشان سر پوش بگذارند؛ غافل از این که با این کارها خود را در منجلاب بدبختی غوطه ور می کنند؛ به خصوص دخترها که ممکن است به طور کلی زندگی را ببازند.
شما با بیان حکم خدا و نظر مراجع معظم تقلید و این که یک مسلمان باید به دستورات خدا عمل کند، آن ها را راهنمایی نمایید. بگویید: اگر قرار بود هر کس به آنچه خودش خوشش می آید، عمل کند، دیگر آمدن پیامبران لازم نبود و لازم نبود که خدای مهربان برای هدایت بشر قرآن را نازل کند.
اگر شما به وظیفه خود در مورد امر به معروف و نهر از منکر عمل کنید، جای نگرانی برای شما نیست و نباید افسرده شوید. خداوند به شما جزای خیر دهد. ان شاء الله.
از نظر مراجع معظم تقلید، هر گونه ارتباط جنسی و شهوی با نامحرم، حتی نگاه به صورت و دست های نامحرم، به قصد لذت حرام است؛ چه رسد به کارهای دیگر. (1)
ارتباط نامشروع با نامحرم، در دنیا و آخرت مجازات دارد. ارتباط های کم تر از زنا هم مجازات دارد، مثلاً بوسیدن از روی شهوت تا 60 ضربه شلاق دارد. (2)
در آخرت هم عذاب الهی در انتظار کسانی است که بدون توبه از گناه وارد سرای آخرت شوند.
امام باقر (ع) از جدش رسول الله (ص) نقل فرموده که آن حضرت فرمود: هر کس چشمش را از نگاه به نامحرم پر کند، خداوند چشمانش را از آتش پر خواهد کرد (عذاب خواهد کرد)؛ مگر این که توبه کند. بعد فرمود: هر کس با نامحرمی دست بدهد و مصافحه بکند، دچار غضب الهی شده و هر کس با زن نامحرمی همراه شود، خداوند او را در زنجیرهای آتشین به جهنم خواهد انداخت. (3)
پينوشتها:
1. توضیح المسائل مراجع، ج 2، مسئله 2433.
2. قانون مجازات اسلامی، ماده 124.
3. وسائل الشيعه، ج 20، ص 196.






