منظورم درخصوص خلقت حضرت آدم میباشد که از آب گندیده خلق گردیده و با بعضی از حیوانات مثل مار و پرندگان در ارتباط بوده استو بطور کلی آیا خلقت ادم در بهست موعود بوده یا در روی کره خاکی؟
1.حضرت آدم ساکن بهشت برزخی و دنیایی بود (چون برزخ هم مربوط به دنیا و قبل از مرحله قیامت کبرا است) نه بهشت عدن و جاوید زیرا هر کس به بهشت عدن و جاوید وارد شود، جاوید در آن خواهد بود .(1)
2. خلقت حضرت آدم هم از خاک و لجنی متعفن و خشک شده بود (2) . این ماده اولیه خلقت بود ولی مخلوقی که از این ماده آفریده شد ، بسیار زیبا و لطیف و دوست داشتنی است و آن تعفن و لجنیت در وجود او به صورت زمینه و استعداد بود و ظهور نداشت. همین که او ناآگاهانه از شیطان پیروی کرد (ترک اولی کرد نه گناه ) و نمودی از این تعفن را بروز داد ، حکم خروج او از بهشت هم صادر شد.
بنا بر این همان بهشت برزخی هم جایگاه ناپاکی نیست حتی اگر ناپاکی در اثر سهو و خطا حاصل شود.
3. نسل آدم از منی و آب گندیده است ولی همان طور که آدم گر چه از گل متعفن خلق شده بود ، ولی زیبا و پاک و شایسته سکونت در بهشت بود ، نسل او هم گر چه از این ماده خلق شده ، ولی این تعفن زمینه و استعداد ناپاکی شده و اگر ظهور نیابد ، زیبایی خلقت آدم پابرجا مانده و شایستگی حضور و سکونت در بهشت را خواهد داشت.
در بهشت فضولات ناپاک نیز وجود ندارد و آنجا همه اش پاکی است و غذایی که خورده می شود ،مدفوع ندارد همان گونه که جنین در شکم مادر مدفوع ندارد.(3)
حیوانات بهشتی هم حیواناتی هستند که بر زیبایی بهشت می افزایند و الحان خوش دارند و .... و از حیوانات موذی و بدشکل در بهشت خبری نیست. ( دقت بفرمایید که برفرض که بگوییم حیوانات دنیایی هم حشر و نشر و بهشت و جهنم دارند مراد از بهشت بهشت مخصوص خودشان است نه بهشت انسانها )
4. بهشت جایگاه طهارت و پاکی و زیبایی است و از خباثت و پلیدی و ناپاکی در آن خبری نیست:
َلَهُمْ فيها أَزْواجٌ مُطَهَّرَة(4)
در آنجا همسرانى پاكيزه دارند .
يُريدُ لِيُطَهِّرَكُمْ وَ لِيُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكُم(5)
مىخواهد كه شما را پاكيزه سازد و نعمتش را بر شما تمام كند.
راجع به خلقت حضرت آدم ، بهشت او ، ترک اولی ، و...به تفسیر تسنیم ج 3 ذیل آیات 30 تا 38 سوره مبارکه بقره مراجعه بفرمایید
پی نوشت ها:
1. علامه طباطبایی، المیزان ، ترجمه موسوی همدانی، پنجم، قم، دفتر انتشارات اسلامی، 1374 ش ، ج 1 ، ص 211 - 212.
2. حجر (15) آیه 26.
3. شیخ عباس قمی، منتهی الاعمال ، سیزدهم ، قم ، انتشارات هجرت ، 1378 ش، ج 2 ، ص 222.
4. بقره (2) آیه 25.
5. مائده (5) آیه 6.
