چرا در قران آمده است که دلیل آفرینش کو ها این است که ستون های آسمان هستند

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباط تان با این مرکز
آیات مورد اشاره به شرح زیر هستند:
«أَ أَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمِ السَّماءُ بَناها رَفَعَ سَمْكَها فَسَوَّاها وَ أَغْطَشَ لَيْلَها وَ أَخْرَجَ ضُحاها وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذلِكَ دَحاها أَخْرَجَ مِنْها ماءَها وَ مَرْعاها وَ الْجِبالَ أَرْساها مَتاعاً لَكُمْ وَ لِأَنْعامِكُمْ؛ (1)
آيا شما به خلقت سخت‏تريد يا اين آسمانى كه او بنا نهاده؟ سقفش را برافراشت و بپرداختش. شبش را تاريك كرد و روشنايى‏اش را آشكار ساخت. پس از آن زمين را بگسترد و از آن آب بيرون آورد و چراگاه‏ها پديد كرد و كوه‏ها را استوار گردانيد، براى بهره‏گيرى شما و چارپايانتان».
آیات زیر بر مطلبی که شما نوشته اید، دلالت ندارد. "راسیه" که جمع آن "رواسی" می باشد، به کوه های مرتفعی گفته می شود که خود ثابت و پا بر جا هستند و باعث ثبات و پایداری زمین می شوند. (1)
خداوند در آیات بالا در مقام شمردن نعمت هایش خطاب به بشر می گوید: آیا شما خلقت تان شدیدتر و بزرگ تر است، یا آسمان هایی که خدا آفرید و سقفش را برافراشت و آن را بپرداخت. (اشاره به جوی که در اطراف زمین مانند سقفی زمین را پوشیده؛ بدون این که فرار کند و پراکنده گردد.) و شب آن را تاریک و روزش را روشن ساخت (تا در تاریکی از کار و تلاش دست بکشید و به استراحت بپردازید و در روشنایی روز دنبال کار و تلاش باشید) و از زمین ، آب و علف خارج کرد و کوه ها را در آن ثابت و پا بر جا ساخت (تا مانند لنگر زمین را آرام و در امان از لرزش نگه دارد) تا شما و چهارپایان تان در کمال آرامش از آن آب و علف استفاده کنید و ...
بنا بر این کوه ها میخ های زمین هستند که باعث آرام گرفتن سطح زمین از لرزش های مداوم می گردند و ستون آسمان نیستند.
البته آسمان به معنای فضای وسیعی که سیارات و ستارگان در آن قرار دارند، با ستون های نامریی و نادیدنی استوار شده است؛ ولی این آیه، به آن ستون ها اشاره ندارد و در آیات دیگر، بدان ها اشاره شده، از جمله در آیه زیر:
«اللَّهُ الَّذي رَفَعَ السَّماواتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها؛ (2)
خدا همان كسى است كه آسمان ها را بدون ستون هايى كه براى شما ديدنى باشد، برافراشت». پس ستون هست، اما ستونی که قابل دیدن باشد نیست.
و امروز هم علم تجربی کشف کرده که جاذبه عمومی ستاره ها و سیارات نسبت به یکدیگر، همان ستون های نامریی است که ستارگان و سیارات و آسمان ها را پابرجا داشته و از به هم ریختن آن ها در هم بازداشته است.

پی نوشت ها:
1. طریحی، مجمع البحرین، تهران، مرتضوی، 1375 ش، ج 1، ص 183، ریشه "رسو".
2. رعد (13)، آیه 2.