سلام.
دوستان من دچار یه سوال بی جواب شدم!همیشه می گن
اگردرجامعه فساد باشد
انسان بايد خودش عملش رو درست كند و راه درست را برود
اما مگه اينطور نيست كه با بيداد فساد وقتي نوبت به جزاي عمل برسه كيفربر همه نازل می شه؟
حالا من كه ميخواهم درست و مسلمان زندگي كنم گناهم چيست كه بايد به آتش گناهكاران بسوزم؟
فرداي قيامت از من سوال نميشود كه ديدي و سكوت كردي؟
در حاليكه الان هم نميتوانم حرفي بزنم چرا كه من تنها هستم و اين جماعت بسيار.در شهري كه من زندگي ميكنم بي حجابي و بي حيايي غوغا ميكندعروسيها در تالار هاي اينجا بحدي است كه شايد مجالس غير مسلمانان به آن شرف داشته باشد. كسي به كسي نيست . من و امثال من تنها هستيم
همش با پوزخند اطرافيان مواجه مي شوم.آخر شمارا بخدا بگوييد چكنم ؟ اينجا زادگاهم است بايد به آن علاقه مند باشم اما اي داد از روزگار.
با همه اهل شهرم برخورد كنم يا سكوت؟

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
نامه دردمندانه تان را خوانديم و بر غيرت ديني شما صدها درود مي فرستيم. انسان نبايد و نمي تواند نسبت به محيط اطرافش
بي اعتنا باشد. هر يك از ما وظيفه اي ديني و انساني داريم كه آن را امر به معروف و نهي از منكر مي گويند. بدون امر به معروف و نهي از منكر و با ترك آن جامعه به سمت تباهي و نيستي مي رود و عذاب الهي دامن مردم آن جامعه را مي گيرد. حضرت رسول اكرم(ص) در اين باره مي فرمايند: عذاب سخت برای قومی است که امر به معروف و نهی از منکر را ترک می کنند.(1)
البته در يك جامعه فاسد انسان هايي دچار عذاب الهي مي شوند كه يا خود فاسد باشند و يا آن كه از امر به معروف و نهي از منكر در جامعه اجتناب کرده باشند حتي اگر خود از مومنان نيز باشند. حضرت باقر (ع) می فرمایند : خداوند به شعیب وحی فرمود که یکصد هزار نفر از قوم تو را هلاک خواهم کرد: چهل هزار نفر از اشرار و شصت هزار نفر از خوبان آن ها را ؛ شعیب گفت: پروردگارا ، اشرار سزاواز عذابند ؛ نیکان چرا ؟ فرمود :چون با اهل معصیت سازش کردند و برای غضب من بر آن ها غضب نکردند و آن ها را نهی ننمودند.(2)
با توجه به احاديث بالا بايد گفت كه عذاب الهي هنگام نازل شدن گريبان مومناني را مي گيرد كه از روي ضعف يا بي تفاوتي از امر به معروف و نهي از منكر در جامعه پرهيز كرده اند، نه همه آن ها. افرادي كه در اين مورد دغدغه دارند، جزو اين گروه نيستند و عذاب الهي دامن آن ها را نخواهد گرفت كه به نظر مي رسد شما نيز جزو همين دسته باشيد، ان شاء الله!
توجه داشته باشيد كه امر به معروف و نهي از منكر درجاتي دارد كه مي توانيد در توضيح المسايل آن را ببينيد. تنها اين نكته را تذكر دهم كه اين عمل زماني واجب است كه شخص آمر و ناهي ترس از ضرر جاني، مالي و آبرويي نداشته باشد و بداند كه امر به معروف يا نهي از منكر او در طرف مقابل تاثير مي گذارد و گرنه واجب نيست.

پي نوشت ها:
1. كليني، محمد بن يعقوب، الکافی، دار الكتب الاسلاميه، تهران، 1365ه.ش،ج5 ،ص55.
2. مجاهدي، محمدعلي، پاداش نيكي ها و كيفر گناهان، نشر سرور، قم، بي تا، ص649.