مسخره شدن من در جمع آشنایان

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
در پاسخ به سؤال شما مطالبی را در قالب نکات زیر تقدیم می داریم:
1. اگر شما به افراد پیرامون خود در جامعه خوب بنگردد، انسان های بسیاری را خواهید یافت که از معلولیت های مختلف جسمانی رنج می برند، بسیاری از افراد به صورت مادرزادی و یا به خاطر حوادثی مثل: بلایای طبیعی، بیماری، تصادفات، زلزله، آتش سوزی، جنگ و... گرفتار معلولیت جسمی و نقص عضو شده اند و از این رهگذر بخشی از زیبایی و برخی از توانایی خود را از دست داده اند. اما به این حال خم به ابرو نیاورده اند و با تلاش و کوشش فراوان و استفاده بهینه از دیگر توانایی های خود حتی بهتر از افراد به ظاهر سالم، مفید و مثمر ثمر واقع شده اند و همگان را به تعجب و تحسین واداشته اند. معلولیت آنان نه به خاطر گنهکار بودن آنهاست بلکه خاصیت زندگی در این دنیا این چنین است که انسانها هر یک به نحوی درگیر مشکلاتی هستند و بایستی با مشکلات دست و پنچه نرم کنند تا استعدادهای خود را شکوفا سازند و به کمال لایق خود برسند.
2. همیشه در طول تاریخ افراد ضعیف النفس و بیماردل و حسودی بوده اند که سعی در مسخره کردن دیگران داشته اند و نه تنها افراد معلول و بی دفاع را آماج استهزاء و مسخره خود قرار داده اند. بلکه انسانهای سالم و حتی اولیای الهی و پیامبران را نیز از رفتار زشت خود بی نصیب نگذاشته اند و بدین وسیله سعی در تحقیر دیگران و پوشاندن ضعف وجودی خود داشته اند. مسلماً شخص کریم و بزرگوار هیچ گاه دست به استهزاء و تمسخر دیگران نمی زند. خداوند در قرآن خطاب به پیامبر (ص) می فرماید: « وَ لَقَدِ اسْتهُْزِئَ بِرُسُلٍ مِّن قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُواْ مِنهُْم مَّا كاَنُواْ بِهِ يَسْتهَْزِءُون؛ (1) (اگر بیمار دلان تو را استهزا كنند نگران نباش،) پيامبران پيش از تو را (نيز) استهزا كردند. امّا سرانجام، آنچه را استهزا مى‏كردند دامان مسخره‏كنندگان را گرفت (و مجازات الهى آنها را در هم كوبيد)! مسلماً کیفر و عذاب سختی دامان مسخره کنندکان را خواهد گرفت و خداوند بارها در قرآن وعده عذاب به مسخره کنندکان داده است. در جای می فرماید: « اللَّهُ يَسْتهَْزِئُ بهِِمْ وَ يَمُدُّهُمْ فىِ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُون؛ (2) خداوند مسخره کننده گان را استهزا مى‏كند و آنها را در طغيانشان نگه مى‏دارد، تا سرگردان شوند».
به هر حال شما نباید، از مسخره کردن دیگران آشفته و هراسان گردید بلکه آنان را به خدا واگذارید و هیچ اهمیتی به سخنان بیهوده آنان ندهید، بدانید که آنان افراد ضعیفی هستند که می خواهند با این کار شما را ضعیف و ناتوان جلوه بدهند و شما در واقع با خانه نشینی و ابراز ناراحتی، به درخواست آنها جواب مثبت داده اید در حالی که باید با شهامت عرصه را خالی نکنید و با رفتار صحیح و آشکار نمودن توانایی های ذاتی خود به آنان بفهمانید که انسان بزرگ و مفیدی برای اجتماع هستید. هیچ گاه به رفتارهای تقابلی روی نیاورد و رفتار زشت آنان را در پاسخ به آنها انجام ندهید بلکه با بزرگواری از کنار رفتارهای ناپسند آنان بگذرید. « وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً... وَ إِذَا مَرُّواْ بِاللَّغْوِ مَرُّواْ كِرَامًا؛ (3) بندگان (خاص خداوند) رحمان، كسانى هستند كه با آرامش و بى‏تكبّر بر زمين راه مى‏روند و هنگامى كه جاهلان آنها را مخاطب سازند (و سخنان نابخردانه گويند)، به آن ها سلام مى‏گويند (و با بى‏اعتنايى و بزرگوارى مى‏گذرند) و هنگامى كه با لغو و بيهودگى برخورد كنند، بزرگوارانه از آن مى‏گذرند».
3. این که شما به خاطر بیماری تا به این سن ریش در نیاورده اید، دلیل بر عیب و ایراد در شما نیست و حقیقتاً نمی توان شما را با معلولان جسمی مقایسه کرد، چرا که در نیاوردن ریش به زیبایی و وجاهت و دیگر توانایی های افراد لطمه نمی زند، ضمن این که خیلی از انسانها در برخی کشورها و برخی نواحی کشور ذاتاً بی ریش و یا کم ریشند و هیچ گاه مثل انسانهای دیگر صاحب ریش نمی شوند. اما با این حال زندگی عادی خود را دارند و هر لحظه در پی شکوفا ساختن استعداد های خود هستند و همواره بر مهارت و توانایی های خود می افزایند و گوش شان به تمسخر افراد بیمار دل و مریض بدهکار نیست و کمترین اهمیتی به سخنان مسخره کننده گان نمی دهند.
4. اصولاً بزرگی و شأن انسان ها به ریش و سبیل نیست، خیلی از انسان ها اساساً ریش و سبیل ندارند و برخی دیگر هم علی رغم این که ریش دارند، سعی در کوتاه کردن و اصلاح آن دارند و همه روزه وقت با ارزش خود را صرف اصلاح آن می کنند و انواع و اقسام داروها و مواد را برای از بین بردن ریش و سبیل خود استفاده می کنند. بنا بر این شما نباید از تمسخر دیگران ناراحت شوید؛ بلکه باید تمام سعی و تلاش تان را به کار اندازید و توانایی های خود را به بهترین وجه شکوفا سازید و در عمل آنان را متوجه اشتباه خود گردانید و نزد وجدانشان شرمنده سازید. این را بدانید که اگر ریش هم داشتید باز نمی توانستید از تمسخر افراد مریض در امان بمانید. بنا بر این بی جهت از تمسخر دیگران نهراسید و اهمیتی به سخنان بیهوده آنان ندهید و با شجاعت وارد اجتماع شوید و زندگی عادی خودتان را دنبال کنید.
5. توصیه پایانی ما این است که هیچ گاه این چنین رخداد کوچک و بی اهمیت را به بحران و مشکل بغرنج تبدیل نکنید و با تقویت و افزایش عزت نفس و اعتماد به نفس خود، اجازه ندهید این گونه سخنان مسخره آمیز، در شما اثر بگذارد و شما را از پای در آورد و توانایی ها و استعدادهای درخشان شما را کور سازد و شما را از پیمودن و رسیدن به قله های رفیع کمال و ترقی باز دارد.

پی نوشت ها:
1. انبیاء (21)، آیه 41.
2. بقره (2)، آیه 15.
3.فرقان (25)، آیه 63 و 72.