من چند ماه پیش به طور مرتب نمازهای روزانه خود را می خواندم تا اینکه شیطان حسود و لعین بین من و خدای من جدایی انداخت و دامن پاک من را با گناه الوده کرد و هرچه تلاش می کنم که دوباره توبه کنم و به راه راست برگردم(گویی که دست و پایم بسته باشد) نمی شود.
از شما خواهش می کنم تا به این بنده حقیر و امیدوار کمک کنید.
پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
اینکه از اعمال گذشته خود پشیمان و به دنبال راهی برای بازگشت به سوی خدا هستید، توفیق بزرگی از جانب خدا به شماست که نصیب هر کسی نمی شود. بسیاری از انسان ها هستند که در گناه غوطه ور هستند و دنبال توبه نیستند اما:
غرق گنه ناامید مشو ز دربار ما که عفو کردن بود در همه دم کار ما
چاره کار شما توبه است، آن هم توبه واقعی و سریع ،توبه توسط هر کس که به خداوند اعتقاد دارد و واقعاً از گناه خود پشیمان است و تصمیم ترک آن را برای همیشه دارد ، مورد قبول خداوند است.
خداوند متعال از باب علاقه و محبتی که به بندگانش دارد ، راه توبه و برگشت را به روی آنان گشوده است. به پیامبرش فرموده که پیغامش را به بندگان گناهکارش برساند و از طرف خدا به آنان بگوید :
«قل یا عبادی الّذین أسرفوا علی أنفسهم لا تقنطوا مِن رحمة الله إنّ الله یغفر الذّنوب جمیعاً إنّه هو الغفور الرّحیم ؛(1)
ای بندگان من ! ای کسانی که با ارتکاب گناه بر خود اسراف و ستم کردهاید،( و حالا ناراحت و پشیمانید و تازیانه های وجدان آرامش را از شما گرفته است ، باز گردید به سوی خدا و ) از رحمت خداوند نا امید نشوید که خدا همه گناهان را میآمرزد او آمرزنده و مهربان است».
توبه حقیقی نه تنها آثار وضعی و تکلیفی گناه را محو می کند و گناهکار را از گناهان پاک می نماید، بلکه گناهکار توبه کننده را محبوب خدا می سازد. قرآن کریم می فرماید: «اِنّ الله یحبّ التوابین؛(2) خداوند توبه کنندگان را دوست می دارد».کسی که دوست و محبوب خدا شد، خدا عزیزش می کند؛ همه گناهان کبیره و صغیره او را می بخشد، چنان که پیامبر فرمود:«التائب من الذنب کمَن لا ذنب له؛(3) کسی که از گناه توبه کند (خداوند همه گناهان او را می آمرزد و) همانند کسی می شود که هیچ گناهی نکرده است».
پس شما نا امید نباشید و توبه کنید. نماز های خود را به خاطر گناه ترک نکنید، بلکه همیشه نماز را بخوانید و خود را در آغوش خدا بیاندازید.
پی نوشت ها:
1. زمر(39)، آیه 53.
2. بقره(2) آیه 222.
3.کلینی ،اصول کافی، ترجمه حاج سيد جواد مصطفوى ، كتابفروشى علميه اسلاميه ،ج 3، ص 109.






