توبه

پرسشگر گرامی با سلام سپاس از ارتباط تان با این مرکز
این که به دنبال توبه و بازگشت به سوی خدا و چگونگی آن هستید، بسیار ارزشمند است . توفیقی از جانب خداست که نصیب هر کسی نمی شود.
پرسیده اید : چگونه توبه کنم ؟
برادر عزیز؛
اظهار پشیمانی در پیشگاه الهی دستور خاصی ندارد. مهم عزم بر ترک گناه و ندامت و پشیمانی درونی است . اگر کسی به این حالت دست یافت ، حقیقت توبه در او محقق شده است . مراتب دیگر توبه برای رسیدن به مراتب بالاتر کمالات است .توبه هر گاه حقیقى و واقعى باشد و از اعماق جان برخیزد و جامع شرایط باشد و واقعاً از گناهى که مرتکب شده ،احساس خجلت و ندامت کند و خود را در پیشگاه خدا شرمنده ببیند و در صدد کسب رضاى حق تعالى باشد, مقبول درگاه احدیت واقع شده و آثار و برکاتش نمایان مى گردد. هر چند گناه بزرگ یا بسیار باشد.
قرآن کریم مى فرماید:
ای بندگان که بر خود اسراف و ستم کردید ، از رحمت خدا مأیوس نشوید که خدا همه گناهان را مى آمرزد, زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است (1).
توبه حقیقی نه تنها آثار وضعی و تکلیفی گناه را محو می کند و گناهکار را از گناهان پاک می نماید، بلکه گناهکار توبه کننده را محبوب خدا می سازد. قرآن کریم می فرماید:
«اِنّ الله یحبّ التوابین؛(2) خداوند توبه کنندگان را دوست می دارد».
کسی که دوست و محبوب خدا شد، خدا عزیزش می کند؛ همه گناهان کبیره و صغیره او را می بخشد، چنان که پیامبر فرمود:«التائب من الذنب کمَن لا ذنب له؛(3) کسی که از گناه توبه کند (خداوند همه گناهان او را می آمرزد و) همانند کسی می شود که هیچ گناهی نکرده است».
توبه واقعى , پشیمانى و حسرت از کردار و گناه گذشته است که لازمه آن , عزم بر ترک گناه در آینده و جبران گذشته ، اعم از حقوق الهى و حقوق مردمى مى باشد . وقتى توبه واقعاً انجام گرفت , به نظر همه علماى اسلام مورد قبول خدا قرار مى گیرد . مثل کسی خواهد بود که گناهی مرتکب نشده است.
در صورتی که مایل باشید توبه شما آثار قوی تری داشته باشد، غسل توبه کنید و دو رکعت نماز توبه بخوانید . پس از آن 70مرتبه استغفرالله ربی و اتوب الیه بگویید . به سجده رفته و از خدا عذر خواهی کنید . از او برای آینده مدد بخواهید(غسل و نماز توبه،فقط در نیت با غسل و نماز صبح فرق دارند). موفق باشید.
پی نوشت ها:
1. زمر(39) آیه 53.
2. بقره(2) آیه 222.
3. کلینی ،اصول کافی، ‏ ترجمه حاج سيد جواد مصطفوى‏ ، كتابفروشى علميه اسلاميه ،ج 3، ص 109.