صحبت با خدا به زبان خود انسان

پرسشگر گرامی با سلام سپاس از ارتباط تان با این مرکز
دعا يك معناى لغوى و يك معناى اصطلاحى دارد. در لغت به معناى «ندا و صدا زدن» است: «دعوت فلانا، يعنى: او را صدا زدم». در اصطلاح بدين معناست كه فرد پايين مرتبه، از مقام برتر و بالا، با حالت خضوع ، چيزى را طلب كند.(1)

دعا بر دو قسم است:
قسم اوّل:
گاه انسان به زبان خود، خدا را می‏خواند و از او حاجت طلب می‏کند. در این گونه دعا عربیّت و یا سخن گفتن به زبان دیگر شرط نیست؛ هر کسی می‏تواند به زبان خود خدا را بخواند و با او مناجات کند. خداوند نیز به تمام لغات و زبان‏ها احاطه دارد، فقط باید مراتب ادب،رعایت شود.
قسم دوم:
دعاهایی است که به زبان عربی و به کیفیّت خاص نقل شده است؛ مانند دعای کمیل و ندبه ،اگر بخواهیم فضیلت این گونه دعاها را به صورت کامل درک کنیم ،باید آن ها را به زبان عربی بخوانیم؛ البتّه اگر معنای آن ها را بفهمیم، دعا کامل‏تر است. چون مضامین عرفانی و ملکوتی آیات الهی و ادعیه از طرف معصومین، انس خاصی با فطرت معنوی هر انسان حقیقت طلبی دارد. هنگامی که ادا می شوند, با روح و روان آدمی همراه می شوند.گویا ملکوت دعاها و الفاظ با سرشت و خمیره بشر آمیخته است .
آنچه مهم است، ارتباط با خداوند تعالی است با هر زبانی که باشد. از علمای بزرگ ما کسانی هستند که درد دل، و نجواهای خود را ،به زبان فارسی،در قالب، الهی نامه،یا شعر بیان نموده اند . عمل علما ، تایید خوبی می تواند باشد.
پس اگر صحبت کردن با خدا ،همراه با خضوع و خشوع،و رعایت ادب باشد، کار شایسته ای است .البته باید مراقب بود که دعا و صحبت با زبان خود، منجر به ترک دعاهای وارده، به زبان عربی نشود.

پی نوشت:
1.حسین غفاری ساروی،آئین بندگی و نیایش،ص19،بنیاد معارف اسلامی،قم، 1375ش.