سلام
من مدتی است که حاجتی دارم و هرچه دعا میکنم بر آورده نمیشود
این باعث شده که از خدا کمی ناامیدشده و نسبت به امور عبادی کمی بی تفاوت شوم
به نظر خودم خداشناسی بنده خیلی ضعیف است که به چنین نظری رسیده ام ولی چه کار کنم ؟
مدتی کتابهای خداشناسی رو مطالعه میکردم ولی چه فایده خداشتاسی که باخواندن کتابی حاصل شده و با فراموش شدن کتاب ازبین رود به چه کار آید؟

با تشکر

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز

وظیفه شما این است: حتما به دعاهای خود ادامه بدهید . در دعاهای تان اصرار داشته باشید . بدانید که علاوه بر خداشناسی باید یک سری شرائط و یک سری آداب را نیز رعایت کنید.
اما دلیل :اگر به اوصاف الهی توجه کنیم و به صفات پروردگار ایمان بیاوریم و بدانیم خداوند رئوف و رحیم است، در می یابیم که اگر خواسته های انسان بر آورده نمی شود، دلیلش بخل یا نارضایتی از انسان نیست. گاهی دعاها به صورت های دیگر اجابت می شود، اما تصور می کنیم که به اجابت نرسیده است.گاهی نیز اجابت می شود، اما حاجت دیرتر داده می شود و این به مصلحت شخص است، اما چون انسان عجول است، دچار اضطراب و یا حتی یأس و ناامیدی می شود.
خداوند با توجه به کمال و سعادت و مصلحت انسان خواسته های او را اجابت می کند. البته شیطان در یکی از مواردی که وسوسه می کند، تأخیر اجابت دعا است. از این راه انسان را مأیوس می کند تا به خدا بدبین شود. ائمه اطهار(ع) به این نکته توجه داشته و همگان را از افتادن به دام بدبینی و سوء ظن به خدا برحذر داشته اند. باید پافشاری کرد بر خواسته ها . پافشاری و اصرار بر دعا کار بسیار خوبی است.
پیامبر صلی الله علیه و آله فرموده است : «رحم الله عبداً طلب إلی الله حاجه فألح فی الدعاء(1)؛ خداوند بنده‌ای را که از او طلب و حاجتی دارد و بر آن پافشاری می‌کند، مورد رحمت خویش می‌دهد». بنا بر این اصرار و پافشاری بر دعا نیکو است . در ذیل به چند نکته راجع به دعا اشاره می کنیم:
1- دعا کننده باید از هر گونه عجله و شتاب خودداری کند. خویشتن را در باقی ماندن بر دعا وا دارد؛ زیرا عجله کار شیطان است.
2- دعا کننده باید بفهمد که با خدا سخن می‌گوید . با حضرت حق همنشین گشته است؛ پس قدر و ارزش آن را بداند . خود دعا را بهترین اجابت تلقی کند. این گونه برداشت نماید که چون خدا به او علاقه دارد، خواسته است تا او را بیش تر بپذیرد و همنشین خود گرداند.
3- دعا خود عبادت است، بلکه مغز عبادت می‌باشد، پس ادامه یافتنش مطلوب است.
4- وقتی دعا زیاد شود، صدای آن شخص در آسمان آشنا می‌گردد. هنگام نیازمندی محجوب واقع نمی‌شود.
5- بلایی که قرار است بر انسان نازل شود و نمی‌داند، آن را رد می‌کند.
گاهی خدا صدا را دوست می‌دارد؛ پس با اصرار بر دعا، اراده­اش را به آنچه که دوست دارد، مطابق می‌کند حتی اگر صدا را دوست نداشته باشد و یا در دادن حاجت اجابت نکند، تکرار دعا محبت آفرین است و اجابت را به دنبال دارد.
6- اصرار بر دعا، محبت الهی را کسب کردن است.
7- اصرار بر دعا، پیروی و سرمشق گرفتن از امام معصوم است.
امام صادق (ع ) می‌فرماید: «و کان امیر المؤ منین (ع ) رجلا دعاء؛(2)
امیر المؤمنین مردی بسیار دعا کننده بود».
8- از بعضی روایات برمی‌آید که اصرار و پافشاری بر دعا، افزون بر مطلوب بودن، زمینه ساز برآوردن حاجت است.
امام باقر (ع) می‌فرماید: وَ اللَّهِ لَا يُلِحُّ عَبْدٌ مُؤْمِنٌ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي حَاجَتِهِ إِلَّا قَضَاهَا لَهُ ؛
به خدا قسم! بنده‌ای در دعای خود اصرار نمی‌کند مگر آن که خداوند دعایش را مستجاب می‌کند.(3)

سایه حق بر سر بنده بود عاقبت جوینده یابنده بود
گفت پیغمبر که چون کوبی دری عاقبت زان در برون آید سری
پس تأخیر اجابت دعا، نشان کم لطفی و کم محبتی خدا نیست، بلکه گاهی بر عکس، هرچه بیش تر تأخیر شود، دلیل بر بیش تر دوست داشتن خدا است.
تذکر:
1 - گاهی با وجود تمام شرایط دعا، دعا مستجاب نمی‏شود، چون به مصلحت ما نیست، یعنی چیزی را طلب می‏کنیم که به سود ما نیست، اگر چه می‏پنداریم به نفع ما است.
2 - گاهی دعا مستجاب می‏شود، ولی از روی مصالحی تحقق عملی آن به تأخیر می‏افتد، حتی ممکن است تا بیست سال طول بکشد تا محقق گردد.
دسـت از طلب نـدارم تا کـام من برآید یا جان رسد به جانان یا جان ز تن درآید
3-ارتباط و انس و دوستی با خداوند ،بسیار مهم تر از خود حاجات است که باید برای رسیدن به آن ،برنامه ریزی و تلاش کنیم.
در صورتی که در این باره یا در باره حاجت خود مطالبی داشتید، در خدمت شما هستیم. موفق باشید.

پی‌نوشت‌ها:
1. ثقة الاسلام كلينى، الكافي، 8 جلد، دار الكتب الإسلامية ،تهران، 1365 ،ج2،ص 475.
2. ابن فهد حلى، عدة الداعى، يك جلد، دارالكتاب الاسلامى، 1407 ،ص39 .
3. همان، ج2، ص 475.