ناامیدی از رسیدن به کمالات انسانی

با سلام و عرض خسته نباشید.
من دختری 16 ساله هستم. در گذشته مرتکب گناهان بزرگی شده ام که شما حتی نمی توانید آن ها را با موقعیت خانوادگی من تطبیق دهید!
گناهان من همگی ترک شده و دیگر تکرار نمی شود.و از این بابت می دانم که توبه ام حقیقی بوده.
مشکل من در باور این است که خداوند هنوز مرا نبخشیده و برای همین کمک و دست یاریش را برای موفقیت در زندگی معنوی احساس نمی کنم و می دانم که او بسیار بخشنده است و همه گناهان را می بخشد و آیات امیدوار کننده و روایات را هم می دانم و می دانم ناامیدی از خداوند بزرگترین گناهان است.اما نمی توانم قبول کنم و بفهمم که مرا بخشیده چون خیلی گناهانم بزرگ بوده. و مدام فکر می کنم جزء افرادی هستم که خداوند در دنیا به آنها کاری ندارد و آنها را غرق در نعمت می کند و در آخرت هم به آنها نظر نمی کند و نگاهشان نمی کند و الان که دارم می نویسم از ناراحتی و تاسف بر خودم و ناامیدی از خودم و این مطلب اخیر چشمانم گریان است. حتی اگر خدا هم مرا ببخشد من نمی توانم خود را ببخشم و فراموش کنم که چه نافرمانی و طغیانی کردم و نمی توانم با خدا حرف بزنم.به همین خاطر این موضوع مرا بسیار درگیر کرده و ناامید از خودم و رسیدن به کمالات انسانی شده ام. وضعیت روحی بسیار بدی دارم و متاسفانه نمی توانم موضوع را با خانواده در میان بگزارم. بنا بر این آنها که افسردگی مرا می بینند مدام می پرسند که چه اتفاقی افتاده. می ترسم که در وضعیت درس ام اثر منفی بگذارد هم چنان که در مطالعه دروس دچار مشکل شده ام و اگر کتابهایم را ببینید همه اش پر شده از نوشته های بی معنی و خط خطی. که در اثر عصبانیت صورت می گیرد.
مدتی است که نمی دانم از کجا سرچشمه گرفته اما می خواهم به مساله عرفان و معرفت و کشف و شهود و شناخت واقعی و مستقیم خداوند برسم و مصمم هستم و این موضوع برایم سدی شده که هرگاه می خواهم با خدا صحبت کنم یا به او فکر کنم جلو چشمم می آید و خود را لایق این مسیر نمی بینم و بنابر این انگیزه ام کم شده. با توجه به این که شما سوالات افراد را در زمینه های مختلف که مطالعه کردم به خوبی و دقت و کاملا کمک کننده و مفید جواب داده اید خواستم در بزرگترین مساله زندگیم از شما کمک بگیرم و برای همین مزاحم شما شدم و از این بابت پوزش می طلبم.
من نمی توانم راجع به هدفی که دارم با کسی حتی با خانواده ام که روحانی هستند صحبت کنم و برای همین زیاد زجر می کشم که آنها نمی دانند برای من چه اتفاقی افتاده و فقط می پرسند که چه شده و من نمی توانم راستش را بگویم و بنابراین از پاسخ سرباز می زنم.
امیدوارم شما در این زمینه مرا یاری کنید و مشکل من به حدی نرسد که مجبور به ترک هدف و رسیدن به جاهای بد شوم.همچنان که چند باری به این بلا گرفتار شدم ولی جایی بهتر نیافتم که بروم وبرگشتم. چون خودم این راه را انتخاب کردم که به خدا برسم و برای همین خیلی از خواسته های نفسانی ام زدم و از یک نفر هم کمک خواستم که در زمینه اخلاق کمکم کنند و ایشان پذیرفتند. اما گفتند که در این زمینه جوابی برای سوالم ندارند که من چکار کنم.
ممنون می شوم که مرا از این دام شیطانی بیرون بیاورید و من بتوانم به زندگی برگردم و دیگر غمگین و افسرده نباشم.
منتظر لطفتان هستم.