شناخت امام زمان(عج)

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
روح انسان بسیار لطیف و حساس است . هنگام تولد چون آیینه ای صاف و صیقلی است . هر واقعیت ریز و درشت در آن منعکس می شود . از این رو از ارتباط معنوی با محبوبش - امام زمان - لذت معنوی خاصی به او دست می دهد و احساس می کند به او نزدیک شده است .
اما چه می شود که گاهی انسان نه تنها احساس نزدیکی و قرب به محبوب را پیدا نمی کند ، بلکه چشم باز می کند و می بیند بین او و محبوب فاصله ای بسیار است ؟
از متون دینی استفاده می شود مهمترین عامل احساس دوری از محبوب ، اشتغال به غیر محبوب و گاهی گناه و یا غفلت است .
وقتی گناه و غفلت ، همانند گرد و غباری بر آینه قلب انسان نشست و آن را تیره و تار ساخت و لطافتی را که خداوند لطیف به آن داده بود ،از دست داد، انسان لذت ارتباط معنوی با محبوب را از دست خواهد داد و به مرور زمان بین خود و محبوبش احساس دوری و فاصله خواهد کرد.
چه کنیم تا این احساس که چون مانعی بین ما و محبوب است ، برداشته شود؟
نزدیک شدن به محبوب و باز گشت به آن حال و هوای زیبای دوستی امام، نیازمند قلب لطیف و رقیقی است که از گناه دور باشد و خدا را پیوسته و در همه حال حاضر و ناظر بر حال درون و بیرون خویش ببیند.
مطمئناً در یک دل نمی توان دو دلبر جای گیرد. وقتی قلب و دل ، جایگاه شیطان و هوس ها گشت ، دیگر محبت خدا و اولیای پاکش در آن جا نمی گیرد. چنین انسانی از عبادت ، لذتی نمی برد و چه بسا آن را برای همیشه ترک نماید. چرا که محبت به امام زنده و تبعیت او هم عبادتی است که با اشتغال بیش از حد به دنیا و ارتکاب گناهان و غوطه ور گشتن در غفلت ها در انسان رنگ می بازد و گاه چراغ محبت و اطاعت به خاموشی می گراید!!
لذا کم کردن از بار گناه و سبک شدن از سنگینی گناه ، انسان را آماده دریافت فیض و رحمت الهی می کند و کم کم نور معرفت و محبت و تبعیت از امام زنده و غایب را در دل انسان شعله ور می سازد.
البته این نکته را نیز باید یادآور شد که:
گاه علت احساس دوری ، از طرف عوامل دیگری مثل : تشویش ها و فشارهای زندگی و به هم ریختگی های درونی است. گاهی حتی تصورات اشتباه در باره آن حضرت یا توقعات بیش از حد فرد از خود می تواند چنین احساسی را ایجاد کند. بهتر است شما در تماس بعدی ، از چگونگی این احساس و وضعیت خود بنویسید تا به خواست خدا به نتیجه مطلوب برسیم.
یکی از مهم ترین راه کار ها برای نزديك شدن و انس با ايشان، ارتباط معنوی با امام زمان است. ارتباط معنوى با امام, امری ممکن و سبب نجات انسان است.
البته ارتباط معنوى بدان معنا نیست که انسان امام زمان را ملاقات حضورى کند، بلکه یعنی از راه دل، با امام ارتباط برقرار کند و همیشه به یاد او باشد و او را در تمام اعمال ناظربداند. این ارتباط با بهره گیرى از تقوا، دعا و توسل به ائمه(ع)، به ویژه به ساحت مقدس امام زمان امکان پذیر است.
شاید بر همین اساس باشد که یکى از وظایف شیعیان در زمان غیبت، دعا براى امام زمان و توسل بیان شده است.
هرگاه چنین لیاقت و شایستگى حاصل شد ،حضرت به انسان عنایت نموده و با استفاده از قدرت ولایت او را هدایت - ارتباط باطنی - می کند و به رفع مشکلاتش مى پردازد؛ از این رو امام زمان در توقیعى که براى شیخ مفید صادر نمود، فرمود:« ما بر اخبار و احوال شما آگاهیم . هیچ چیز از اوضاع شما بر ما پوشیده نمى ماند».(1)
باز حضرت درهمان توقیع فرمود: «در رسیدگى و سرپرستى شما کوتاهى نکرده و یاد شما را از خاطر نبرده ایم. اگر جز این بود، دشوارى ها و مصیبت ها بر شما فرود مى آمد . دشمنان، شما را ریشه کن مى کردند». (2)

پی نوشت ها:
1. الإحتجاج، أبو منصور، أحمد بن علي الطبرسي، نشر المرتضى - مشهد، 1403 ه. ق ، ج 2، ص 495 .
2. همان.