غیبت

پرسشگر محترم با سلام و تشكر از ارتباط تان با اين مركز.
پاسخ به این سوال در دو نکته سامان می یابد :
1. اگر کسی به مقام معظم رهبری و نظام اسلامی توهین کند، باید با استدلال و برهان و رعایت احترام و ادب ، روشنگری و دفاع نموده و به فریضه امر به معروف و نهی از منکر عمل نمود. اگر احساس می کنید حرف های شما در مخاطب بی تأثیر است یا او را تند تر می کند، بحث را ادامه نداده و با تغییر موضوع بحث ،از جدال پرهیز کنید .
2. وظیفه ما در مقابل گناه دیگران مثل غیبت کردن ، گوش دادن به آهنگ های غیر مجاز شرعی ، دیدن تصاویر و فیلم های غیر مجاز و سایر اموری که از نظر شرع مقدس اسلام مذموم و ممنوع شمرده شده اند، امر به معروف و نهی از منکر است. اگر شرایط امر به معروف و نهی از منکر را که در تمام رساله ها ذکر شده است ، مهیا می بینید ، می توانید با تذکر دوستان تان را از انجام گناه بازدارید . اگر امکان ندارد، در صورتی که بودن با آن ها شما را به گناه مبتلا می کند، اقدام به تغییر اطاق خود نمایید.
البته در نهی از منکر لازم است چند نکته مورد توجه قرار گرفته و مراعات شود تا تذکر موثر واقع شود :
1- حُسن برخورد:
قرآن مجید خطاب به پیامبر اکرم (ص) می فرماید:
"ای پیغمبر! به بندگانم بگو که با مردم با نیکوترین وجه صحبت نمایند". (1)
خداوند از حضرت موسی (ع) می خواهد با فرعونی که ادعای ربوبیت دارد ،با نرمی و ملاطفت تکلم کند و به ایشان بگوید: آیا میل داری که پاکیزه شوی؟ آیا می خواهی تو را به راه خداوند هدایت کنم تا به درگاه او خاشع شوی؟ (2)
هرگز نمی توان با خشم و خشونت جوانی را از گناه باز داشت. روح جوان بسیار آسیب پذیر است و در برابر برخورد قهر آمیز واکنش نشان می دهد ؛ از این رو باید مواظب بود تا لطمه ای به شخصیت افراد وارد نشود. استفاده از جملاتی مانند "این عمل در شأن شما نیست و شأن شما بالاتر از این ها است. سرمایه مملکت هستید و جامعه و خانواده به شما امید دارد" بسیار مؤثر است.
2- جلب اعتماد:
ارشاد و راهنمایی دیگران در صورتی با موفقیت انجام می گیرد که اعتماد طرف مقابل جلب شود. بدون جلب اعتماد نمی توان در شخصی نفوذ کرد. هر کسی بتواند با مردم الفت برقرار کند، مردم به او روی خواهند آورد. برای این کار باید به خطاکار شخصیت داد و از به کار بردن الفاظ تحقیر آمیز خودداری کرد.
3- در نظر گرفتن وضع روحی و روانی:
اصل مهم در هدایت و راهنمایی یا امر به معروف و نهی از منکر «مخاطب‌شناسی» است. هر مبلّغ، مربّی، معلّم و یا فردی که در موقعیت هدایت و تربیت قرار گرفته، لازم است پیش از هر اقدامی «مخاطب» خود را بشناسد، آن‌گاه بر پایه ویژگی‌های فکری، روحی و علمی مخاطب با وی سخن بگوید، تا زحمات و حرفا‌هایش هدر نرود.
«مخاطب‌شناسی» بر پایه «ویژگی‌های» مخاطب سخن گفتن، یکی از خصایص و سنت‌های عملکردی همه پیام‌آوران آسمانی است، چنان که پیامبر (ص) می‌فرماید: «نحن معاشر الانبیاء نکلّم الناس على قدر عقولهم؛ (3) ما پیامبران با مردم به اندازه عقل شان صحبت می‌کنیم».
در اجرای صحیح امر به معروف و نهی از منکر باید شرایط مخاطب را در نظر گرفت. اگر عصبانی است ،نمی توان نصیحت کرد. امام علی (ع) می فرماید:‌"برای دل های آدمیان، علاقه و اقبال و گاهی تنفر و ادبار است .هنگامی که می خواهید کاری را انجام دهید، از طریق علاقه ‌اشخاص وارد شوید، زیرا هنگامی که کسی را مجبور بر کاری کنید ،نابینا می شود".(4) یعنی خود را به کوری و کری می زند.
4- محترم شمردن عقاید افراد:
‌شخص ممکن است که منکرات یا ترک کارهای معروف و شایسته را بر اساس یک سری عقاید انجام دهد ؛ بنابراین نباید به طور تند و توهین آمیز به عقاید او برخورد نمایید. چنانچه دلیلی برای کار نادرست خود ارائه می دهد، آن را بشنوید و سپس با دلیل و استدلال سخن او را باطل کنید ، یا اشکالات آن را بگویید. گاهی کارهای خلاف او نه به خاطر عقیده به چیزی داشتن‌، بلکه به خاطر ناهنجارهای خانوادگی و اجتماعی و... است ؛ بنابراین شخص آگاه باید
ناهنجارها را بشناسد و سعی نماید تا فرد مورد نظر از آن ها نجات یابد.
پس از اقدامات ارشادی،در صورتی که اثر گذاری نیازمند امر و نهی باشد و شرایط هم فراهم باشد،باید امر و نهی نمود.
برای دریافت جزییات می توانید با مشاوره تلفنی مرکز به شماره ( 09640) تماس بگیرید.

پی‌نوشت‌ها:
1.اسراء (17) آیه‌53.
2. نازعات (79) آیه 18 و 19.
3. ثقة الاسلام كلينى، كافي، دار الكتب الإسلامية تهران، 1365 ، ج 1، ص 23.
4. نهج البلاغه، انتشارات دار الهجره، قم، قصار 193.