با سلام و خداقوط
حدیثی از معصومین نقل شده است که هر چیزی که با بسم الله شروع نشود ابتر است اما سؤال: در واقع ما می بینیم که بعضی ها با نام خدا کارشان را شروع نمی کنند و کارشان را هم با موفقیت به انتها می رسانند پس چه جور می شود این حدیث؟
و من الله التوفیق
با عرض سلام و تشکر از ارتباط تان با این مرکز.
از رسول خدا نقل شده:
كل كلام أو أمر ذي بال لا يفتح بذكر الله عز وجل فهو ابتر أو قال اقطع (1)
هر کلام یا کار مهمی که به ذکر خدای عز و جل شروع نشود، ناتمام یا دست بریده و ناقص خواهد بود.
شریف رضی در شرح این حدیث نبوی می نویسد:
امری که محتاج کلام است (مثل خطبه یا هر امر دیگر که کلام هم در آن نباشد) اگر بدون حمد و یاد خدا شروع شود، به "دست بریده"(اقطع) تشبیه شده زیرا "دست بریده" ، کامل نیست و مثل لباس کوتاهی است که همه اندام را نمی پوشاند و تن را در بر نمی گیرد. (2)
در تفسیر منسوب به امام عسکری آمده که عبد الله بن یحیی بر امیر مؤمنان وارد شد. نزد امام صندلی ای بود و امام او را به نشستن بر آن فراخواند. عبدالله نشست که صندلی کج شد و او افتاد و سرش به شدت شکست به نحوی که استخوان جمجمه آشکار شد و دردش غیر قابل تحمل بود. امام دستور داد زخم را شستشو دادند و دست بر زخم کشید و از آب دهان بر آن مالید و به برکت امام زخم فوری خوب شد. عبدالله از امام پرسید به چه گناه مستحق این بلا شدم ؟ امام فرمود به خاطر این که هنگام نشستن "بسم الله الرحمن الرحیم" بر زبان نراندی. خدا تو را به این بلا گرفتار کرد تا از تقصیر در این امر مورد خواست خدا که ترک کردی، پاک کند . آیا نمی دانی که رسول خدا مرا از خدا خبر داد که فرمود:
هر امر مهمی که با "بسم الله الرحمن الرحیم" شروع نشود، ابتر و ناقص می باشد. (3)
با توجه به توضیحات بالا، معنای حدیث این می شود که هر امری که بدون نام خدا شروع شود، به نتیجه کامل و دلخواه نخواهد رسید و نقصان و کمبود و مشکلی در آن مشاهده خواهد شد.( خواه شخص متوجه شود يا نشود )
آن افرادی که بدون توسل یه یاد و نام خدا کار خود را شروع می کنند ريال قطعا به نتایج صحیح و ارزشمند و کامل نمی رسند گر چه ما متوجه نشویم و خیال کنیم موفق شده اند. ملاک موفقیت رسیدن به کامیابی و پول و ثروت و کلام و... نیست بلکه اینها همه زمانی ارزشمند است که انسان را به خدا و کمال مطلق نزدیک کند و کاری که بدون یاد خدا شروع شود ، حظی از غفلت دارد و به طور طبیعی به کمال مطلق نمی رساند و ناقص و ابتر و ناتمام است.
پی نوشت ها:
1. مسند ، احمد بن حنبل ، ج 2 ، ص ، 359، دار صادر بیروت.
2. المجازات النبوية ، شریف الرضی، ص 243 - 245، تحقیق طه محمد الزیتی، بصیرتی قم.
3. بحار الانوار ،مجلسی، ج73، ص305(به نقل از تفسیر منسوب به امام عسکری) ، بیروت.
