توبه

پرسشگر گرامی باسلام و تشکر از ارتباط با این مرکز.
ناراحتی درونی تان از گناه، دلیل روشن بودن چراغ «ایمان» در قلب شما است.
درِ استغفار و توبه به درگاه پروردگار، همیشه باز است. اگر شخص توبه حقیقی کند، خداوند توبه اش را می پذیرد و گناهانش را می بخشد.
از آیات و روایات استفاده می‏شود که توبه مخصوص گناه ویژه‏ای نیست و شخص خاصی را نیز شامل نمی‏شود. خداوند نسبت به هر عمل زشت و هر ظلم و ستم و اسرافی، وعده پذیرش توبه را داده و در آیه «توبوا الی الله جمیعاً» (1) هر گناهکاری دعوت به توبه شده‏ است. در این جهت، فرقی بین گناه کبیره و صغیره نیست.
خداوند در قرآن می فرماید: «قل یا عبادی الّذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله أنّ الله یغفر الذنوب جمعیاً، إنّه هوالغفور الرّحیم»؛ (2) «بگو: ای بندگان من که (با گناه کردن) بر خود ظلم و ستم روا داشتید، از رحمت خداوند مأیوس و نا امید نشوید که خدا همه گناهان را می آمرزد».
رسول اکرم(ص) فرمود:
«هر مرضی، دارویی دارد و داروی گناهان، استغفار و طلب عفو و آمرزش از خدا است». (3) گناه هر چه باشد، قابل توبه است و توبه از آن، در درگاه الهی پذیرفته می شود؛ به شرط آن که توبه حقیقی باشد؛ یعنی انسان از عمق دل پشیمان شده باشد و با عزمی راسخ بخواهد آن گناه را ترک کند. در این صورت، خداوند نه تنها توبه را می پذیرد، بلکه توبه کننده واقعی را دوست دارد.
توبه که به معنای پشیمانی واقعی از معصیت است، هم موجب بخشش گناه شده و هم صفحه قلب را از آلودگی به گناه پاک کرده و تیرگی را مبدّل به روشنایی می سازد. بنابرین، ندای خدای مهربان به همه بندگانش این است:
غرق گنه نا امید مشو ز دربار ما که عفو کردن بود در همه دم کار ما

پی نوشت‏ها:
1. نور (24) آیه 31.
2 .زمر (39) آیه 53.
3. محمد محمدي ري‌شهري، ميزان الحكمه، الناشر: دار الحديث، الطبعة الاولي، التنقيح الثاني، السنة 1416 ه.ق، ج 2، ص 997، ماده "ذنب"، شماره 6655.