اعتقادی

پرسشگر محترم با سلام و تشكر از ارتباطتان با اين مركز.
در روایات آمده است:
«إذا أتيت أبا عبد الله (عليه السلام) فاغتسل على شاطئ الفرات ثم ألبس ثيابك الطاهرة». (1)
«ان أربعة آلاف ملك عند قبر الحسين عليه السلام شعث غبر يبكون إلى يوم القيامة بينهم». (2)
«إذا أردت زيارة الحسين (عليه السلام) فزره وأنت حزين مكروب شعث مغبر جائع عطشان». (3)
«وَ لَا تَدَّهِنْ وَ لَا تَكْتَحِلْ حَتَّى تَأْتِيَ الْفُرَاتَ‏ وَ أَقِلَّ مِنَ الْكَلَامِ وَ الْمِزَاحِ وَ أَكْثِرْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى وَ إِيَّاكَ وَ الْمِزَاحَ وَ الْخُصُومَة». (4)
بر اساس این روایات، امام حسین(ع) در حالی که تشنه و گرسنه و غبار آلود و... بود، به شهادت رسید و ملائکه موکل قبر در تأسی به حالت ایشان در عاشورا، با همین حالت در قبر ایشان موکل و خدمتگزار هستند. مستحب است که زیارت کنندگان قبر شریف، برای تأسی به حضرت و یادآوری حالات ایشان، با تشنگی و گرسنگی و غبار آلود و االبته با زدودن ناپاکی های ظاهری از خود و غسل زیارت و پوشیدن لباس های پاک، به زیارت بروند.
این که عطر نزنید، در روایات نیامده است؛ بلکه در روایات آمده که جابر پس از آن که غسل کرد و لباس پاکیزه پوشید، از طیب و ماده خوشبویی به نام "سعد" استفاده کرد. (5)

پی نوشت ها:
1. کلینی محمد بن یعقوب، کافی، پنجم، تهران، دار الکتب الاسلامیه، 1363 ش، ج 4، ص 576.
2. صدوق، ثواب الاعمال، دوم، قم، شریف الرضی، 1368 ش، ص 87.
3. کافی، همان، ص587.
4. ابن قولویه، كامل الزيارات، اول، نجف، مرتضوی، 1356 ق، ص 225.
5. قمی، شیخ عباس، منتهی الآمال، سیزدهم، قم، هجرت، 1378ش، ج 1، ص 819.