اعتقادي

با سلام و تشکر به خاطر ارتباطتان با اين مرکز
سوال شما چندان واضح نيست. اگر منظور از قدرت آن است كه انسان با قدرت خود دست به اين كارها زده و در اين ميان قدرت خداوند بي تاثير است؛ بايد گفت كه: خير! مي دانيم كه قدرت انسان در طول قدرت خداوند است و هر كاري كه انجام مي دهد به سبب قدرتي است كه از سوي خداوند به او اختصاص يافته است. ربات يا هر مصنوع ساخت دست بشر به جهت قدرت انسان بوجود مي آيند ؛ اما بايد توجه داشت كه اين قدرت مقهور قدرت خداوند است و در اين زمينه فرقي ميان يك ربات و يا ديگر اختراعات نيست.
اما اگر منظور اين است كه ربات ها همانند انسان موجودي جديد هستند ، فارغ از صحت و سقم ادعاهاي یاد شده، به نظر مي رسد سوال شما در كامل ترين وجهش به اين صورت قابل طرح است كه آیا ایجاد موجوداتی خارج از سیستم طبیعی یا ایجاد موجودات جدیدی که ممکن است در آینده از طریق علوم جديد مثل فناوري نانو و يا تغییرات گسترده ژنتیکی و شبيه سازي متولد شوند، با ساختار انحصاری خلقت در عالم منافات ندارد و نمونه نقضی برای تنها خالق بودن خداوند نیست؟
برای پاسخ لازم است به معنای دقیق خلق نگاهی دوباره بیندازیم؛ چنان که در کتب لغت ذکر شده خلق دارای معانی متعددی است و در موارد مختلفی مورد استفاده قرار می گیرد، در یک نگاه عام خلق به معنی ایجاد و تقدیر است، یعنی چیزی را از عدم به وجود آوردن و برای آن اندازه و حدود معین مشخص نمودن؛ البته در مواردی هم تعبیر خلق در معنای تبدیل چیز موجود به چیز دیگر به کار رفته است .
توحید در خالقیت که از ابعاد توحید فاعلی خداوند است به این حقیقت اشاره دارد که حقیقت همه خلق ها در عالم به خداوند بر می گردد، همان گونه که منشا همه افعال عالم خداوند است و نمی توان هیچ حادثه و فعلی را در عالم خارج از حیطه قدرت و اراده الهی تصور نمود. در واقع هر چند موجودات مختار قدرت و اراده انجام امور گوناگون را در محدوده ای که برای شان تعریف شده دارند، اما در عین حال نباید از یاد برد که حقیقت انجام همه این امور در دست خداوند و در تحت اراده و قدرت او تعریف می شود . به همین معنا خداوند فاعل حقیقی همه افعال عالم است.
بر همین اساس می توان گفت:
حتی اگر نوعی خلق را به برخی موجودات دیگر نسبت بدهیم، در حقیقت این خلق به خداوند بر می گردد. خالق حقیقی آن ها خداوندی است که قدرت و اراده و توان این ایجاد را به ما عطا نموده است. اگر گفته می شود نمی توانیم خلق کنیم، یعنی به طور مستقل و بدون اراده و اعطای قدرت الهی توان چنین کاری را نداریم .
همه این ها در صورتی است که معنای خلق را منطبق بر ایجاد چیزی از چیز دیگر بدانیم ، اما در نگاهی دقیق تر باید گفت:
حقیقت خلق ایجاد چیزی از عدم است، یعنی موجودی را از نیستی به هستی درآوردن و بر این معنا خداوند تنها خالق عالم است که توان خلق دارد، چنان که در برخی تعابیر روایی آمده است : «الذی خلق الاشیاء من العدم» . (1)
بدون تردید تنها خالق عالم خداوند متعال است. انسان ها توان ایجاد کوچک ترین موجود حتی یک پشه را ندارند. اگر قرار بود که ایجاد هر چیز جدیدی که سابقه نداشته خلق دانسته شود، پس کشیدن هر تصویر جدید یا ساختن هر مجسمه نو و بدیعی باید نوعی خلق به حساب آید، زیرا خلق کردن انحصار در موجودات زنده ندارد .
آنچه در ساخت ربات ها يا شبیه سازی سلولی و یا تولید موجودات با تغییرات ژنتیکی رخ می دهد، تنها دخالت در فرایند خلقی است که خداوند ترسیم نموده است، همان طور که زراعت و رویاندن درخت و گیاه از دانه در حقیقت کار خداست. انسان زارع و کشاورز تنها زمینه این امر را با ریختن دانه در بستر مناسب فراهم می کند، دخل و تصرف انسان در شکل موجودی که در حال رشد است یا تغییر در شکل تهیه تخمک و جنین اولیه او خلق جدید محسوب نمی شود، بلکه بهره گیری از فرایند خلق خداوند است.

پي نوشت:
1. مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، موسسه الوفاء،‌ بيروت، 1404ه.ق، ج91 ،ص394 .