شنیده ام که در روایتی آمده که هر کس آهنگ غیر مجاز گوش کند به جهنم می رود وهر کس آهنگ های مجاز گوش کند چوی خدااز این کار خوشش نمیاید در بهشت قادر به شنیدن اصوات بهشتی نیست.
امام حسن(ع)هم به همین علت از همسرشان (بعد از پنجمین بارمسموم کردن ایشان)طلاق نگرفتند چون میگفتند خدا از این کار خوشش نمی اید
پرسشگر گرامی باسلام و تشکر از ارتباط با این مرکز.
آنچه انسان را جهنمی می کند ، کفر و ظلم و گناه و حرام است. کسی که آهنگ و موسیقی شهوانی و فسادآور که اصطلاحا "غنا" نامیده می شود و از لحاظ فقهی حرام است، گوش کند و این گوش کردن هم آگاهانه و خیره سرانه باشد، یعنی یقین داشته باشد که این حرام است و با علم به حرمت و از روی بی اهمیتی به امر و نهی خدا، مرتکب حرام شود و بر حرام هم اصرار داشته و از خدا شرمنده نشده و طلب آمرزش نکند، مستحق کیفر و مجازات است.
از طرف دیگر گوشی که حرف حق را نشنود و به شنیدن حرام از غیبت و دروغ و غنا و ... عادت کند، این گوش همان طور که در دنیا خود را از شنیدن حق به کری زده، در آخرت هم از شنیدن صدای مهربان ملائکه و حاکمان قیامت و صداهای شنیدنی بهشت کر و محروم خواهد بود. به بیان قرآن :
«وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْري فَإِنَّ لَهُ مَعيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَني أَعْمى وَ قَدْ كُنْتُ بَصيراً قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى؛ (1) و هر كس از ياد من روى گردان شود، زندگى (سخت و) تنگى خواهد داشت و روز قيامت، او را نابينا محشور مىكنيم! مىگويد: پروردگارا! چرا نابينا محشورم كردى؟! من كه بينا بودم! مىفرمايد: آن گونه كه آيات من براى تو آمد، و تو آنها را فراموش كردى امروز نيز تو فراموش خواهى شد!».
اما بسیاری از کارها را خدا دوست نمی دارد ولی حرام هم نیستند؛ بلکه مکروه می باشند یعنی اگر کسی مرتکب شود، شلاق و کیفر ندارد؛ ولی اگر برای خدا ترک کند، ثواب و پاداش دارد. بسیاری از آهنگ ها از این گونه اند یعنی حرمت آن ها قطعی نیست و مجتهد به حرمت آن ها فتوا نمی دهد؛ ولی از موارد "لهو" می باشند و خدا دوست ندارد بندگانش به لهو مشغول باشند و اشتغال به لهو قلب آن ها را از نورانیت می اندازد و ... . در این موارد مؤمن که طالب رضای خداست از اشتغال به این لهویات خودداری می ورزد تا مورد توجه خدا واقع شود.
در مورد امام حسن (ع) ما نمی دانیم که آیا همسر امام قبل از این مسمومیتی که منجر به شهادت شد، برای مسموم کردن ایشان اقدام کرده است ؟ و اگر اقدام کرده، نمی دانیم چرا امام ایشان را طلاق نداده است.
به دلایل مختلف امام می توانسته از اقدام او چشم بپوشد از جمله برای پشیمان شدن و اصلاح او؛ زیرا وقتی امام که متوجه شده و کریمانه از او بگذرد امکان اصلاح او زیاد می گردد. شاید هم امام چون طلاق را ناپسند و مغضوب خدا می دانسته سعی داشته تا لازم نشده از ارتکاب بدان خودداری ورزد. شاید امام بعد از مسموم شدن فرصتي پيدا نكرد تا طلاق بدهد و بعد از شهادت امام هم طلاق موضوعيتي ندارد و احتمال های دیگر.
پی نوشت :
1. طه (20) آیه 124-126.
