تشكر

پرسش 1:
تشكر شرح : با سلام همين اول مي خوام يه تشكر بكنم از پاسخ هايي كه به سوالاتم ميدين واقعا جواب هايي كه به من ميدين خيلي كمكم كرده خيلي ممنون در مورد ناراحتيم من اصلا به طور كلي از چيزي ناراحت نيستم فقط اون سوالاتي كه داشتم از هر كي ميپرسيدم يه جواب كلي بهم ميداد و خودموني بگم ديوونم مي كردن ولي واقعا شما با مثال هايي كه زدين منو خيلي روشن كردين و يكي ديگه از ناراحتيام اينه كه مثلا يه مجلس ختمي ميشه كه سني و شيعه با هم ميشن سني نماز ميخونه شيعه مسخرش مي كنه شيعه مثلا يه عملي مي كنه سني مسخرش مي كنه اين اعمال اونو قبول نداره ,‌حرص مي خورم كه چرا بايد بين مسلمان ها اين گونه اختلاف هاي مسخره باشه در حالي كه هدف كلي عبادت خداست و هر كسي به نحوي عبادت ميكنه مهم اصل عمله كه به طرف خدا ميره ؟
پاسخ:
با سلام و تشکر از ارتباطتان با اين مرکز.
در مورد سؤالتان بايد بگويم كه اصل اول در چنين فضاهايي، احترام به عقايد يكديگر است؛ هرچند باورهاي طرف مقابل براي ما قابل قبول نباشد. با تمسخر و به استهزا گرفتن عقايدي كه براي افراد جنبه تقدس دارد، نه تنها به نتيجه مطلوب نمي رسيم، بلكه كاملاً نتيجه اي عكس داده و باعث طغيان و لجاجت افراد مي گردد. در امر ارشاد و دعوت به حق، اولين چيزي كه بايد رعايت شود، همين امر است؛ به طوري كه خداوند در قرآن به مسلمانان دستور مي دهد تا از توهين به بت ها دست بردارند تا در مقابل، مشركان نيز به تلافي اقدام آن ها و از روي جهالت، به خداوند ناسزا نگويند: «وَ لا تَسُبُّوا الَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْم‏»؛ (1) «(به معبود) كسانى كه غير خدا را مى‏خوانند، دشنام ندهيد؛ مبادا آن ها (نيز) از روى (ظلم و) جهل، خدا را دشنام دهند!»
اما بايد به اين نكته توجه داشت كه عبادات اهل سنت، از نگاه شيعه داراي نواقصي است كه از كمال آن جلوگيري مي كند. درست است كه همه اعمال و عبادات انسان براي خدا است و به طرف خدا مي رود، اما اين كه اين عبادت بايد به شكل صحيح آن و به همان صورت كه خواست خدا مي باشد نيز صورت گيرد، امري مهم است؛ به گونه اي كه عبادت ناقص، به طور طبيعي، آثار و مزاياي عبادت كامل را ندارد. بيش تر احاديث فقهي كه از ائمه(ع) به ما رسيده، بيانگر همين امر است كه چگونه عبادتمان را به شكلي صحيح انجام دهيم تا مورد رضايت خداوند باشد.
روح عبادت، قطعاً مهم است؛ اما نه اين كه به خاطر آن، از شكل عبادت غافل شويم. از طرفي، دو عبادت صحيح هم نداريم؛ يا عبادت ما صحيح است يا عبادت و اعمال آن ها. پس اختلاف در اين زمينه، از مبناي مورد پذيرش هر يك از دو طرف نشأت مي گيرد. حال اگر به درستي اعمالمان معتقديم، بايد به اين افراد از باب امر به معروف تذكر دهيم؛ اما نه در فضايي كه به آن اشاره كرديد؛ بلكه از مسير استدلال و برهان هاي منطقي، تا موجب لجاجت و كتمان حقيقت نگردد.

پي نوشت:
1. انعام (6) آيه 108.
پرسش 2:
يه سوأل هم داشتم كه انواع غسل رو بدونم و نحوه گرفتن صحيح غسل جنابت چه جوريه و هم غسل جنابت اگه تو هفته سه بار به عهده يه نفر باشه مي تونه به جاي سه بار يه بار آخر هفته غسل كنه هم به خاطر مصرف آب و هم به خاطر زمان؟
پاسخ:

الف - در هفت مورد غسل واجب است :

1- غسل جنابت.

2 - غسل حيض .

3 - غسل نفاس .

4 - غسل استحاضه .

5 - غسل مس ميّت . اگر كسي بدن ميتي را بعد از سرد شدن و قبل از غسل دادن مس كند، بايد غسل مس ميّت نمايد.

6 - غسل ميّت . بعد از مرگ بايد بدن ميّت را سه غسل بدهند.

7 -غسلي كه به واسطه نذر و قسم و مانند اين ها واجب مي شود. (1)

ب - هر غسلي را چه واجب باشد و چه مستحب ( چه غسل جنابت باشد چه غير جنابت) ، به دو صورت مي شود انجام داد: ترتيبي و ارتماسي .

در ترتيبي بايد به نيّت غسل ، اوّل سر و گردن ، بعد طرف راست و بعد طرف چپ را بشويد.

در ارتماسي ـ بعد از پاك كردن همه اعضا از نجاست، به نيّت غسل تمامي بدن زير آب قرار بگيرد.(2) غسل بايد به خاطر خدا و به قصد قربت انجام گيرد .

ج- خير يک بار غسل کردن براي سه جنابت در آخر هفته جايز نيست و انجام غسل جنابت براي خواندن نماز واجب و مانند آن ، واجب مي شود (3)

پي‌نوشت‌ها:
1. توضيح المسايل مراجع ، ج 1 ص 208.
2. توضيح المسايل مراجع ، ج 1 م 361 و 367.
3. توضيح المسايل مراجع ، ج 1م 357.

پرسش 3:
مي خواستم نظرتونو در مورد ريش گذاشتن و سياه پوشيدن تا 40 روز براي شخص فوت كرده بدونم ؟

پاسخ:

@@
در مورد حرمت تراشيدن ريش يا حرام نبودن آن بين فقيهان بحث است و قريب به اتفاق فقيهان شيعه تراشيدن ريش را حرام شمرده يا احتياط واجب را در ترک آن دانسته اند و شما بايد به فتواي مجتهد خود عمل کنيد.
براي اين که نسبت به اين مساله ديد منطقي و استدلالي پيدا کنيد بد نيست به بحث يکي از مجتهدان در اين زمينه دقت کنيد:
آيت الله العظمي خويي , درباره حرمت تراشيدن ريش بحثي مبسوط دارند که خلاصه آن به شرح زير است:
ايشان مي فرمايند: مشهور بلکه اجماع بين علماي شيعه و سني , حرمت تراشيدن است . وجوه ذيل براي حرمت اقامه شده :
1- «فليغيرن خلق الله » (1) تراشيدن ريش تغيير خلقت به شمار مي آيد. پس حرام است .
2- در رواياتي به بلند گذاشتن ريش و زدن سبيل ها امر شده و از تشبيه به يهود و مجوس نهي گرديده است .
3- در رواياتي معروف به جعفريات آمده است که تراشيدن ريش ، مثله کردن است و هر کس مثله کند لعنت خدا بر او باد. .
4- رواياتي که دلالت دارند بر اينکه سلوک و مسلک دشمنان دين جايز نمي باشد. ريش تراشي از جمله سلوک و مسلک آنها محسوب مي شود.
5- پيامبر(ص ) در خطاب به دو پيام آور کسري فرمود: واي بر شما چرا اين گونه هستيد؟ آن دو نفر گفتند :پادشاه ما را اين گونه امر کرده ، پيامبر(ص ) فرمود: اما پروردگار من امر فرموده که ريشم را بگذارم و سبيل هايم را کوتاه کنم .
6- قول علي (ع ): اقوامي بودند که ريش تراشي نمودند و سبيل ها را گذاشتند ،پس مسخ شدند.
وجوه ششگانه به نظر مرحوم خويي به علل ضعف سند و يا متن روايات مربوطه , مخدوش هستند و نمي توانند حرمت را اثبات کنند. اما ايشان دليل هفتمي را ذکر مي کند که نزد وي مقبول است و آن اين که : روايتي صحيح داريم از بزنطي که از امام رضا(ع ) سؤال شد: آيا براي مرد صلاح است که ريشش را بزند. امام فرمود: دو طرف صورت اشکالي ندارد. اما از جلو جايز نيست .
آن گاه مرحوم خويي مي فرمايد: سيره قطعيه اي که بين متدينان متداول و به زمان پيامبر(ص ) متصل است ، بر اين مدعا دلالت مي کند.
افزون بر آن ادعاي اجماع هم شده و قول مخالفي از شيعه و سني در اين مقام نقل نشده است . بنابراين تراشيدن کامل ريش حرام است و فرقي ميان تراشيدن و استفاده از ديگر وسايل پيرايش نيست. اما اگر مقداري از ريش بر صورت بماند و براي ديگران وجود ريش نمايان باشد, صدق عرفي به شمار مي آيد.(2)(البته دقت كنيد ما دليل آيت الله خويي را ذكر كرديم برخي فقها تراشيدن دو طرف را هم حرام مي دانند لذا هر كس بايد به مرجع خود مراجعه كند )

اما پوشيدن لباس سياه جز عبا و کفش هميشه کراهت دارد مگر در عزاي اهل بيت که از تعظيم شعائر حساب شده و استحباب و رجحان شرعي پيدا مي کند.
با توجه به اين حکم کلي، سياه پوشيدن در عزاي خويشاوندان کلا مکروه است اما مکروه جايز مي باشد و گناه نيست خواه يک روز باشد يا چهل روز.
پي نوشت ها:
1. نساء(4) آيه 118.
2. خويي ابوالقاسم، مصباح الفقاهه، اول ف قم ، داوري ، 1411ق، ج1 ، ص 408-412. ( آدرس روايات در کتاب آمده است.)