صیغه

پرسش 1:
صيغه
شرح : سوال اول : اگر زني براي امرار معاش خود در دوره ايي کوتاه (چند ساعت ) صيغه افراد متعددي مي شود 1. آيا اين عمل صيغه صحيح است؟ 2. مگر صيغه عده ندارد؟
پاسخ:
پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مرکز
اگر زن يائسه باشد يا يائسه نباشد ، ولي در دوران صيغه شدنش دخول صورت نگرفته باشد، عده ندارد و بلا فاصله بعد از تمام شدن مدتش مي تواند صيغه شخص ديگر شود. اما اگر يائسه نباشد و به مقدار ختنه گاه يا بيشتر ، از جلو يا عقب دخول شده باشد ، بايد عده نگهدارد. (1)
پي نوشت:
1. آية الله بهجت، استفتائات ، ج4، س 5473.
پرسش 2:
وال دوم : اگر زوجي قبل از عقد دائم صيغه باشند ،براي عقد دائم بايد عده نگه دارند و بعد عقد دائم را انجام دهند؟
پاسخ:

اگر کسي زني را صيغه کند ، بعد از تمام شدن مدت مي تواند او را عقد دائم کند و لازم نيست زن عده نگهدارد ، چون عده براي شوهر کردن با مرد ديگر است. (1) و اگر قبل از تمام شدن مدت صيغه بخواهد او را عقد دائم کند ، اول بايد باقي مانده مدت را ببخشد و بعد عقد دائم نمايد؟
پي نوشت:
1. آية الله بهجت، توضيح المسائل، م 2005 و 2006 .
پرسش 3:
. سوال سوم: ابتدا ادم و حوا باهم ازدواج کردند و بعد بچه هاي آن ها با چه کساني ازدواج کردند؟ لطفا اگر آيه ايي در اين ارتباط ،هست اعلام فرمائيد.

پاسخ:

در اين بحث دو احتمال کلّى وجود دارد:
1. قبل از آدم و حوا انسان‏هاى ديگرى روى کره خاکى زندگى مى‏کردند. تحقيقات باستان‏شناسى نشان مى‏دهد که نوع انسان يا مانند آن احتمالاً از چند ميليون سال قبل در کره زمين زندگى مى‏کرده است. فسيل‏ها و جمجمه‏هاى کشف شده اين مطلب را تأييد مى‏کند، در حالى که از تاريخ پيدايش حضرت آدم زمان زيادى نمى‏گذرد. اگر اين احتمال صحيح باشد، شايد فرزندان حضرت آدم، با باقيمانده آن انسان‏ها ازدواج کرده و توليد مثل نموده‏اند.
2. هيچ انسانى قبل از حضرت آدم نبوده و فرزندان او با هم ازدواج نموده‏اند، يعنى خواهر و برادر با هم تزويج نموده‏اند که اين احتمال دو توجيه دارد:
أ) در آن هنگام هنوز حرمت ازدواج خواهر و برادر تشريع نشده بود، و اين نوع ازدواج ذاتاً حرام نبود.
ب) اين ازدواج ذاتاً اقتضاى حرمت داشته، ولى به خاطر مصلحت عظيمى همچون حفظ نسل بشر و تداوم حيات او روى کره خاکى، حکمت الهى بر آن تعلّق گرفته بود که در مقطعى کوتاه اين عمل جائز بوده باشد، بعد که ضرورت برطرف شد، خداوند حرمت را تشريع نموده است.
ظاهر آيات قرآن احتمال دوم را تقويت مى‏نمايد، چرا که مى‏فرمايد: «اى مردم! از پروردگارتان بپرهيزيد که شما را از يک انسان آفريد . همسرش را نيز از جنس او آفريد . از آن دو، مردان و زنان فراوانى (روى زمين) منتشر کرد». (1)
در اين زمينه احاديث متفاوتى وارد شده است که هر کدام از اين احتمالات را تأييد مى‏کنند. بر اساس قاعده، احاديث موافق با قرآن، مقدّم است، پس احتمال دوم بيش تر صحيح به نظر مى‏رسد. لازمه اين سخن ازدواج فرزندان حضرت آدم (ع) با يکديگر است، زيرا اگر آن‏ها با نژاد و همسران ديگرى ازدواج کرده باشند ، آوردن ضمير «منهما؛ از آن دو» در آيه قرآن درست نخواهد بود، چرا که بر اساس احتمال اوّل نسل آدم از ازدواج فرزندان آدم با غير نسل وى به وجود آمده‏اند. (2)
پى نوشت‏ها:
1. نساء (4) آيه 1.
2. تفسير نمونه، ناصر مكارم شيرازي، ج 3، ص 246، نشر دار الکتب الاسلامية، تهران، بي تا.