نکاح

پرسش 1:
نکاح
شرح : 1_آيا ازدواج مرد با زن زناکار يا برعکس که به اشتباه در گذشته به اين امر مرتکب شده ، ولي ديگر اهل زنا نيست ،حرام است؟
پاسخ:
؛پرسشگر گرامي با سلام سپاس از ارتباط تان با اين مرکز
ازدواج با زن زناکار کراهت شديد دارد . اگر با او ازدواج کند، لازم است که وي را از کار زشتش باز دارد . اگر آن زن توبه کرده است، ازدواج با او اشکالي ندارد.(1)
پي نوشت :
1. سوال تلفني از دفتر(7746666-0251) آيت الله خامنه اي .
پرسش 2:
اگر ازدواج مرد با زن زناکار يا برعکس که به اشتباه در گذشته به اين امر مرتکب شده ، ولي ديگر اهل زنا نيست، پس از ازدواج مطرح شود چه؟ آيا بايد از زن طلاق گرفت؟
پاسخ:
؛
کسي که زنا کرده، اگر توبه کند ،مي تواند با مومن ازدواج کند . شايد منشأ سؤال شما آيه 3 سوره نور باشد : الزَّانِي لاَ يَنکِحُ إِلَّا زَانِيَةً أَوْ مُشْرِکَةً وَالزَّانِيَةُ لاَ يَنکِحُهَا إِلَّا زَانٍ أَوْ مُشْرِکٌ وَحُرِّمَ ذلِکَ عَلَي الْمُؤْمِنِينَ ؛ مرد زنا کار ، جز با زن زناکار يا مشرک ازدواج نمي کند.
مفسران در اين مورد دو تفسير ارائه کرده‌اند:
اول: آيه در مقام بيان يک واقعيت عيني است، يعني خداوند در آيه نمي خواهد بيان کند که همسر شخص زناکار هميشه در عالَم خارج، زناکار است بلکه مي‌فرمايد: معمولاً افراد آلوده سراغ افراد آلوده مي‌روند، افراد پاک با افراد آلوده ازدواج نمي‌کنند. در حقيقت مقصود آيه همان چيزي است که در فارسي مي‌گويند:
کبــوتر با کبــوتر بـاز با بـاز کند همجنس با همجنس پرواز
اگر فردي با ايمان و پاک باشد، به سراغ افراد آلوده نمي‌رود، يعني به صورت طبيعي و فطري انسان‌هاي خوب، و مومن و با تقوا به دنبال همسران پاک و شايسته و با تقوا مي‌روند.
ناريان مر ناريان را طالبند نوريان مر نوريان را جاذبند
دوم: اين آيه يک حکم شرعي را بيان مي‌کند، به اين ترتيب که مؤمنان حق ندارند با افرادي که مشهور به بدکارگي هستند، پيش از آن که توبه کنند، ازدواج نمايند، اين کار( يعني ازدواج با فردي که به زنا و بدکاره بودن شهرت يافته و توبه نکرده ) بر مؤمنان حرام است. اما اگر، فرد زناکار و بدکار، توبه کند، ازدواج با او براي مؤمنان اشکالي نخواهد داشت.
تفسير دوم، ‌هم موافق شأن نزول، و هم موافق برخي از احاديث اهل‌بيت است. در برخي از احاديث از امام باقر و امام صادق(ع)، ‌حکايت شده که اين آيه در مورد مردان و زناني است که در عصر پيامبر اکرم(ص) آلوده بودند. خدا مسلمانان را از ازدواج با آن ها منع کرد . اکنون هم مردم مشمول اين قانون هستند، پس هر کس که مشهور به عمل منافي با عفت شود،‌ و حد زنا بر او جاري گردد، سزاوار نيست که مؤمني با او، ازدواج کند، مگر اينکه توبه کند و توبه‌اش ثابت شود.(1)
پيامبر فرمود: شخص زناکار، به هنگامي که مرتکب اين عمل مي‌شود ،در حقيقت مؤمن نيست، نيز سارق به هنگامي که مشغول دزدي مي‌شود، مؤمن نيست، چرا که به هنگام انجام اين عمل، ايمان از او بيرون مي‌رود، همان طوري که پيراهن را از تن بيرون مي‌آورد.(2) روايت اهميت اين موضوع را نشان مي‌دهد.
بنا براين اگر مشهور به اين عمل نباشند، يا از اعمال گذشته خود کناره‏گيرى کرده و تصميم بر پاکى و عفت گرفته، اثر توبه خود را نيز عملا نشان داده‏، ازدواج شرعا بى مانع است.(3)
اگر فردي با شخصي ازدواج کرده و متوجه شده که قبلا زنا کرده ، ولي توبه کرده و ديگر اهل اين گناه نيست، مشکلي وجود ندارد.
سوال شما به خوبي گويا و روشن نيست. در صورتي که هنوز مساله براي تان حل نشده ،در تماس بعدي بيان بفرماييد.

پي‌نوشت‌ها:
1. فضل بن حسن طبرسي ، تفسير مجمع البيان ، تحقيق محمد جواد بلاغي ، تهران ، انتشارات ناصر خسرو ، چاپ سوم ، 1372 ش ، ج‏7، ص 197.
2. ثقه الاسلام كليني، الكافي، دار الكتب الاسلاميه، طهران، 1365 ه.ش ، ج 2، ص 26.
3. آيت ا... ناصر مكارم شيرازي، تفسير نمونه، دار الكتب الاسلاميه، طهران، 1362 ه.ش ، ج‏14، ص 366.

پرسش 3:
آيا ضرورت دارد هنگام خواستگاري و آيا بايد پرسيده بشود که شخص در گذشته رابطه عاشقانه با کسي داشته ؟ زناکار بوده؟ آيا توبه و بخشش وي را در اين مورد پاک نمي کند يا بايد از وي دوري کرد؟
پاسخ:
؛
نه تنها پرسيدن از اينکه طرف قبلا گناه کرده ضرورت ندارد، بلکه جايز نيست، چون کسي حق ندارد در مورد گناهان کسي تجسس کند .خداوند دستور صريح داده :
يا ايها الذين امنوا اجتنبوا کثيرا من الظن ان بعض الظن اثم ولا تجسسوا؛(1)
اي کساني که ايمان آورده ايد! از بسياري از گمان ها دوري کنيد. چون بعضي از گمان ها گناه است و تجسس نکنيد.
در روايات هم از اين گونه سوالات نهي شده است. پيامبر فرمود:
مأمور نيستم كه دل هاى مردم را بكاوم و درون شان را بشكافم.(2)
امام صادق عليه السلام در پاسخ به پرسش از اينكه آيا قاضى مى تواند بر اساس گفته گواهان ناشناس حكم دهد ،بى آن كه درباره آنان پرس و جو كند؟ ـ فرمود :
پنج مورد است كه مردم بايد در آن ها به ظاهر حكم عمل كنند: ولايت و سرپرستى، زناشويى، ارث و ميراث، ذبايح و شهادت دادن. اگر ظاهر فرد، درست و در خور اطمينان بود ، گواهى اش جايز است. نبايد از باطن او پرس و جو كرد.(3)
پس در مورد ازدواج نبايد از اين سوالات پرسيده شود. حتي اگر پرسيده شود، طرف حق ندارد گناهي که انجام داده ، جز براي خداوند متعال بازگو کند .هيچ مسلماني حق ندارد با اقرار به گناهش آبروي خود را ببرد . مردى خدمت امير المؤمنين عليه السلام آمد و عرض كرد:
زنا كرده ام، مرا پاك گردان. امير المؤمنين رويش را از او برگرداند. سپس فرمود: بنشين. آن گاه على عليه السلام رو به مردم كرد و فرمود: اگر كسى از شما اين گناه را مرتكب شود، مگر نمى تواند آن را بر خود بپوشاند، همچنان كه خدا بر او پوشانده است؟(4) از اين روايت بر مى آيد كه اقرار كردن به گناه در حضور مردم، نكوهيده است.
اگر فردي توبه واقعي کند ، خداوند وعده داده که توبه پذير است:ان الله تواب رحيم؛(5) به درستي خداوند بسيار توبه پذير ومهربان است
براي ازدواج بايد تحقيقات دقيق صورت گيرد تا انسان بتواند فرد شايسته مورد نظر خود را پيدا کند . پرسيدن از خود فرد در باره گناهانش جايز نيست. در انتخاب خود فقط به ظواهر توجه نکنيد.
پي نوشت ها:
1. حجرات(49) آيه12.
2. محمدي ري شهري ،ميزان الحکمة ، مکتب الاعلام الاسلامي،چاپ دوم ،1367،ج2 ،ص 42،حديث2344.
3. همان،حديث 2360.
4.همان،ج 8،ص 118 حديث16363.
5. حجرات، آيه 12.