بسم الله الرحمن الرحيم
سلام عليكم
ظاهرا مطابق روايتي از حضرت امام صادق (سلام الله عليه) در بحارالانوار ابوبكر و عمر لحظهاي مؤمن (يا مسلمان) نبودهاند و هر كس خلاف اين اعتقاد داشته باشد، شيعه نيست؛ ضمنا، از حجتالاسلام طائب شنيدم كه معتقد بود اين دو بر اساس نقشه قبلي وارد اسلام شدند و از همان اول در فكر تصاحب حكومت بودند و از يهود مكه نيز شنيده بودند كه پيامبري در اين منطقه ظهور ميكند كه حكومت تشكيل ميدهد و ...!
در كتاب «تاريخ پيامبر اسلام»، اثر دكت آيتي خواندم كه ابوبكر جزء اولين افرادي بوده كه اسلام آورده و عمر خيلي دير و حتي پس از خواهرش اسلام آورده. با اين وجود آيا ميتوان اولا نيت ناپاك اوليه ابوبكر و ثانيا هماهنگي اين دو نفر را پذيرفت؟ مطلب جالب اين است كه افرادي نظير عثمان بن عفان و ابوعبيده جراح و عبدالرحمن بن عوف و ... جزء مسلمانان اوليه محسوب ميشوند.
متشكرم
با سلام و تشکر از ارتباطتان با این مرکز.
ابوبکر در سال های دعوت سری، و عمر در سال های اول ظهور دعوت رسول خدا (ص)، در مکه به ایشان ایمان آوردند و با ایشان از مکه به مدینه هجرت کردند. در جنگ ها همراه رسول خدا بودند؛ گر چه از آنان جان فشانی نمایان و اقدامات چشمگیر و ویژه ای در دفاع از پیامبر که افتخارآمیز باشد، ثبت نشده است. تنها موردی که در تاریخ ثبت شده و روی آن مانور بسیار داده اند، همراهی ابوبکر با رسول خدا(ص) در غار است که وجه و علت این همراه شدن روشن نیست و از آن واقعه نمی توان فضیلت خاصی برای ابوبکر اثبات کرد.
در هر حال، نه آیه ای در مدح آنان نازل شده و نه روایت معتبری از رسول خدا(ص) در فضیلت آنان رسیده و نه شهامت و اقدام ویژه ای از آنان در تاریخ ثبت شده است.
افرادی مانند عثمان و... نیز به همین منوال می باشند.
اما این که کسی بخواهد بگوید این ایمان منافقانه و برای اهداف دنیایی بوده و... ، اگر برای سخنش روایت معتبر از معصوم داشته باشد، حرفش پذیرفتنی است؛ زیرا معصوم به اراده خدا بر باطن ها آگاه است و انگیزه ها را می داند و اگر مصلحت بداند پنهان را آشکار کند و سخنش جز حق نیست. اما غیر معصوم با استناد به قرائن و شواهد می تواند احتمال بدهد و اگر به قطع سخن بگوید، خطا کرده و پذیرفتنی نیست.
ما نمی توانیم به قطع، ایمان آن ها را منافقانه بدانیم و روایات معتبر و یقین آوری هم در این مورد نداریم. گرچه روایاتی در کتب روایی به این مضمون یافت می شود، ولی آنچه مهم است این است که آنان چه صادقانه ایمان آورده باشند یا منافقانه، بعد از رسول خدا(ص) به دستور های قرآن و پیامبر، به ویژه درباره اهل بیت(ع)، پایبند نماندند و اقداماتی مرتکب شدند که چنان خبطش عظیم بود که همه سابقه آنان را بر فرض وجود، تحت الشعاع قرار داد و با توجه به آن اقدامات، نمی توان آنان را در زمره اصحاب با وفای رسول خدا(ص) شمرد.
