امام حسین

با سلام و تشکر به خاطر ارتباط تان با اين مرکز
اینکه چرا امام حسین (ع) زنان، فرزندان، خواهران و. . . را به همراه خود به کربلا برد، با اینکه افراد در سختی ها، خود سپر بلا می‏شوند و زنان را از حوادث سخت و تلخ دور نگه می‏دارند، خصوصاً افرادی که غیور هستند و نمی‏خواهند زن و فرزندان در معرض دید نامحرم یا مورد آزار و اذیت دیگران قرار گیرند، با کوچک ترین احتمال خطر خانواده خود را به منطقه خطر خیز نمی‏برند یا اگر در منطقه خطر واقع شدند، به هر راهی که شده تلاش می‏کند خانواده خود را از آن منطقه بیرون سازند.
اما می‏بینیم که در حادثه کربلا چنین نشده است حتی اگر علم غیب امام(ع) و پیشگویی های پیامبر و حضرت علی(ع) و رؤیاهای شخصی امام حسین در باره کشته شدن او در نزیکی کوفه را کنار بگذاریم، باز از نظر تحلیل سیاسی و احتیاط کاری که مبارز سیاسی و یک رهبر و فرمانده معمولی باید داشته باشد، نباید چنین کاری صورت می‏گرفت و احتیاط ایجاب می‏کرد که در زمینه‏ای که احتمال خطر وجود دارد زن و فرزندان خود را در خطر داخل نسازد.
بنابراین حتماً در این کار امام حسین(ع) رمز و رازهایی نهفته است که باید مورد بررسی دقیق قرار گیرد. با یک یا دو جمله کوتاه نمی‏توان جوابش را بیان ساخت. مقاله‏ای تحقیقی در این راستا لازم است که در این جا در حد پاسخ یک نامه به آن می پردازیم.
فلسفه بردن اهل بیت به کربلا این بود که عزیزان مکمل قیام امام حسین(ع) بودند. اگر افشاگری ها و سخنرانی های آن عزیزان نبود، قیام به آن نتایج مورد نظر منتهی نمی شد. حضرت آن ها را با خود به کربلا برد و اهدافی از جمله پیام رسانی هدف، روحیه بخشی و هم چنین پرستاری و غیره را به دنبال داشت.
امام حسین(ع) با تدبیر و حسابگری دقیق زنان و فرزندان را همراه خود به کربلابرد تا راوی رنج ها و گزارشگر صحنه های عاشورا و پیام رسان خون شهیدان باشند و سلطه یزیدی نتواند بر آن جنایت عظیم پرده بکشد یا قضایا را به گونه ای دیگر وانمود کند.
حضرت می دانست که اصحابش توسط سپاه یزید به شهادت می رسند . افراد به عمق این فاجعه و هدف آن آگاه نمی شوند. پس احتیاج به مروجانی دارد که ندای حق و حقیقت را به گوش انسان های عاقل برسانند. مروجان اهل بیت و زن ها و بچه های او بودند.
پس با توجه به مطالب فوق این طور نتیجه می گیریم که همراه بردن اهل بیت اهدافی را به شرح زیر به دنبال داشت:
.1 پیام رسانی:
افشاگری های زنان و دختران کاروان کربلا چه در سفر اسارت و چه پس از بازگشت به مدینه پاسداری از خون شهدا بود. سخنان بانوان هم به صورت خطبه جلوه داشت و هم گفتگوهای پراکنده به تناسب زمان و مکان.
.2 روحیه بخشی:
در بسیاری از جنگ ها حضور تشویق آمیز زنان در جبهه به رزمندگان روحیه می بخشد، در کربلا نیز مادران و همسران بعضی از شهدا این نقش را داشتند.
.3 پرستاری:
رسیدگی به بیماران و مداوای مجروحان از اهداف دیگر بود. مانند نقش حضرت زینب در پرستاری از امام سجاد(ع)
.4 عمق بخشیدن به بعد عاطفی:
گریه ها و شیون ها، عزاداری بر شهدا، تحریک عواطف مردم به ماجرای کربلا عمق بخشید و بر احساسات نیز تاثیر گذاشت و از این رهگذر ماندگارتر شد.
بردن زن و فرزند در این سفر و نقش آنان در بازگوئی جنایات یزیدیان و افشای جنایت آنان عامل بسیار مهمی بود که آیندگان و تاریخ ،امام حسین (ع) و اهداف مقدس او را بشناسند تا ازاد مردان جهان ، عمل حضرت را الگوی مبارزه خود علیه ستمگران قرار دهند .