بنده 27 ساله - جنس مونث- با مدرک فوق لیسانس آمارریاضی و با تقلید به آیت الله العظما تبریزی، سوالی در رابطه وظیفه شرعی و انسانی خود درقبال کسی که به یقین می دانم (خودش با صراحت به بنده گفته اند) مرتکب گناه کبیره شده داشتم. با توجه به اینکه با شخص مورد نظر به مدت 4 سال همکلاسی در دانشگاه بودم و حدود 3 ماه هست که در نزد بنده در نمایندگی بیمه فعالیت می کند، و من در طول این 3 ماه متوجه حرکتهای اشتباه دوستم شده و بارها و بارها نیز او را از عواقب کارش آگاه ساختم ولی متاسفانه به هیچیک از حرفهای من گوش نداد و در نهایت بکارت خود را از دست داد.آیا من به او اجازه بدهم دوباره در کنار من همکاری را ادامه دهد یا نه؟آیا اگر قرار بر طرد او باشد من مورد غضب الهی واقع نمیشوم؟و آیا این کار من که به شدت از او متنفر شدهام حمل بر منیت می شود؟ لطفا راهنماییم کنید
با تشکر
با سلام و تشکر به خاطر ارتباطتان با اين مرکز !
اگر حرکات ناسالم دوست شما طوری باشد که موجب فساد در محل کار نمی شود و در بیرون از محل کار و مخفیانه مرتکب گناه می شود، شماحق ندارید او را از کار بر کنار کنید، وظیفه شما همان نهی از منکر دوستانه است و اگر اثر نکند ، تکلیفی ندارید.
اما اگر حرکات ناسالم او طوری باشد که در محل کار موجب فساد می شود و زمینه فساد افراد ديگر را در محل کار فراهم می کند، در این صورت به خاطر جلوگیری فساد از محیط کاری ، او را طرد کنید ، و با طرد کردن او در این فرض ،از کار، نه تنها مورد غضب خداوند قرار نمی گیرید ؛ بلکه بعد از آن که ارشاد و راهنمايی شما را توجه نکند، طرد کردن وظیفه شما می باشد تا محیط اداره به فساد کشیده نشود. (1) و اگر او را به خاطر تنفر از گناه و رضای خداوند طرد كرديد، خوب است. این کار را براي رضاي خدا بکنید نه به خاطر نفرت شخصی.
پی نوشت:
1. سؤال تلفنی(7744286-0251) از دفتر آیة الله تبریزی.
