با سلام من دچار عذاب وجدان ناشی از کمک به زنم در سقط جنین شده ام لطفا مرا راهنمایی کنید .توبه کرده ام ولی گناهم را قابل بخشش نمیدانم.

زنم که به بیماری صعب العلاج روده ای مبتلا است وعلاوه بر خوردن قرص تا اخر عمر بایستی در محیط ارامی زندگی کندودکتر معالج اورا از حاملگی به علت احتمال وخامت بیماری واثر قرصها بر جنین منع کرده بود با داشتن 4 بچه زیر12سال بطور ناخواسته وعلیرغم جلوگیری توسط کاندوم 2قلو باردار شد که منجر به ناراحتی روحی واز دست دادن ارامشش شد بعلاوه اینکه بعد از 5بار سونوگرافی دکترها احتمال ناهنجاری کروموزومی وعقب ماندگی ذهنی یکی از جنینها را دادند که نیاز به ازمایشات تکمیلی داشت این جریانات باعث شدند که او حاضر به ادامه بارداری نشودورفتارش از کنترل خارج شود بطوریکه علیرغم نصایح من ونهی از منکر خودش برای سقط اقدام کرده بود ولی موفق نشده بود .سرانجام به علت وضع روحی وجسمی نامساعدی که داشت دلم به حالش سوخت وبه نیت انجام آزمایش مورد نظر وگرفتن مجوز سقط درمانی در صورت تایید عقب ماندگی یکی از آنها او را به تهران آوردم اما او از همراهی وانجام آزمایش خودداری کرد وبا راهنمایی خواهرش به متخصص زنان برای سقط مراجعه وچند بار با شیاف وکارهای دیگر دکتر زنان اقدام کرده بود که موفق نشده بود ودر آخر چند عدد قرص را تجویز کرده بود که خانم باتهدیدبه خودکشی وعدم تعادل روحی که داشت مرا متقاعد کرد که علیرغم میل باطنی واکراه قرصها را برایش تهیه کنم که با خوردن انهاواقدامات قبلی دکتر در3ماهگی سقط شدند. 1-ایا من که با مشاهده وضع روحی وجسمی نا مساعد او واز سر دلسوزی وترس از خودکشی به او کمک کرده ام گناهکارم؟2-نیت من در ان موقع حفظ جان زنم به علت احتمال انتحار یا خوردن داروهای نا متعارف واحتمال مرگ او بوده ایاخداوند نیت مرا در عقوبت این گناه لحاظ میکند ؟3-ایا قاعده نفی عسر وحرج در مورد زنم صدق میکند؟