امام حسين و كربلا

با سلام و تشکر به خاطر ارتباط تان با این مرکز.
متأسفانه برخی بدون در نظر گرفتن معیارها و بدون مدرک، واقعیت‌های تاریخی را افسانه می‌خوانند.
از جمله در این مقاله، نویسنده بدون در نظر گرفتن معیارها و بدون اینکه به تجزیه و تحلیل وقایع عاشورا بپردازد، برخی مسایل حادثه کربلا را افسانه خوانده است .
نویسنده مقاله سعی کرده است با طرح پرسش‌هائی مبنی بر اینکه که فلان مسأله واقعیت ندارد، حال اینکه ، صحت و سقم مسایل تاریخی مبتنی بر آن است که فلان مسأله تاریخی در منابع معتبر آمده است یا نه؟
اگر یک حادثه در منابع معتبر آمده باشد، دیگر افسانه نیست. نویسنده ادعا نموده که در کربلا آب بوده است ، زیرا کربلا در کنار رودخانه فرات بوده. هر جا که رود باشد، اطراف آن سرسبز می‌باشد.
این گونه نیست که در کنار هر رودخانه ای ، فضای سبز و جلگه وجود داشته باشد و همه اطراف آن سرسبز باشد. خیلی از زمین‌ها در کنار رودخانه هستند ، ولی سرسبز نیستند. سرسبزی اطراف رودخانه بستگی دارد که از نظر جغرافیایی در کجا قرار گرفته باشد و مقدار فاصله رودخانه چقدر باشد، به کلی نمی توان گفت هر جا که رود خانه باشد، کنارش جلگه و اطراف آن سر سبز می باشد .
کربلا به رغم اینکه در کنار رود فرات بود، با این رود فاصله داشت ، از این رو بیابان بود. بعضی جغرافی دانان نیز همین عقیده را دارند. یاقوت حموی در ذیل واژه کربلا می‌نویسد:
اما مبدأ اشتقاق این کلمه (کربلا) یا کربله به معنای سستی پاهاست، بدین جهت که سرزمین کربلاست و شن‌زار است یا از «کربلت الحنطه» یعنی گندم از کاه و کثافات پاک کردم، می باشد؛ بدین مناسبت که آن زمین از ریگ‌های درشت و درخت پاک بوده است. (1)
در فرهنگ معین می‌خوانیم:
کربلا یکی از شهرهایی است که در کنار رودخانه فرات قرار داشت و در سال 61 هجری بیابان بود. (2)
لغت شناسان تصریح می‌کنند که کربلا در سال 61 بیابان بوده است. این که گفته می‌شود کربلا سرزمین بدون علف و بیابانی بوده ، معنایش این است که در سال 61 در آن جا کسی زندگی نمی‌کرد و این سرزمین خالی از سکنه بود، نه این که در آن سرزمین آب وجود نداشته است.
معنای عدم وجود آب در کربلا آن است که آب را به روی اهل بیت و یاران امام بستند و تهیه آب برای امام مشکل بود.
از روز هفتم ماه محرم تا بعد از ظهر عاشورا، امام حسین(ع) و یارانش با مشکل آب مواجه شدند! منابع و مآخذ تاریخی و روایی به روشنی اثبات می کند که نیروهای عمر بن سعد مأموریت یافتند که حسین بن علی و یارانش را در مضیقه قرار بدهند و مانع آوردن آب به خیمه ها بشوند و نیروهایی را در اطراف فرات مستقر کردند تا اصحاب امام حسین(ع) نتوانند از فرات آب بیاورند .
در غیر روز عاشورا امام و یارانش به سختی آب تهیه می کردند. ولی روز عاشورا مشکل آب بسیار جدی شد و حتی امام حسین(ع) وقتی که خود را به آب رسانید و خواست آب بخورد ، در همان لحظه حصین بن نمیر به سوی آن حضرت تیر پرتاب کرد و در نتیجه نتوانست آب بخورد و امام حسین و یارانش روز عاشورا همه با لب تشنه به شهادت رسیدند . (3)
البته در این هم تردیدی نیست که امام و یاران و خاندانش در آن روزها آب تهیه می کردند. و چنین نبود که در آن سه روز کسی آب نخورده باشد و اگر در آن سه روز و در آن هوایی گرم کسی سه روز اصلا آب نخورده بود، نمی توانست زنده بماند.
روز عاشورا امام حسین و ابوالفضل با هم برای آوردن آب سوی فرات رفتند. ولی نیروهای عمر بن سعد مانع شدند و آنان نتوانستد آب بیاورند. (4)
بدینسان امام و یاران حضرت تا روز عاشورا آب داشتند و تلاش می کردند که در روز عاشورا نیز آب تهیه کنند، ولی در آن روز که آتش جنگ شعله ور بود ، فرصت چاه کندن را نداشتند. افزون برآن این امر نیاز به ابزار و امکانات داشت که آن هم فراهم نبود و دشمن نیز اجازه حفر چاه را نمی داد؛ آنان که با بهره گیری از همه اهرمها آب را بروی امام بسته بودند ، به یقین اجازه چاه کندن را نیز نمی دادند.
در برخی گزارش ها آمده است:
امام حسین (ع) در روز عاشورا در محدوده اردوگاه خود اقدام به حفر چاه نمود؛ اما وقتی گزارش آن به ابن زیاد رسید، او دستور شدت عمل بیشتر و ممانعت از آن را به عمر سعد ابلاغ نمود و مانع حفر چاه شدند. (5)
متأسفانه برخی افراد که به نقد مسایل تاریخ می پردازند ، متون تاریخی را با دقت نمی خوانند! مثلا نویسنده مدعی شده است که حادثه کربلا در مهر ماه اتفاق افتاده است و در این ماه هوا گرم نیست .
در کدام منبع معتبر تاریخی این مطلب آمده است؟ آنچه در متون تاریخی معتبر آمده، این است که حادثه کربلا در ماه محرم اتفاق افتاد و هوا گرم بود.
اگر چه طبق محاسبه، مقارن با مهر ماه باشد؛ وضعيت اقليمي و جغرافيايي كربلا به گونه اي است كه در مهر ماه نيز هوا گرم است
مطالبی که در برخی سایت ها قرار می گیرد، در صدد تحریف مسایل دینی به ویژه حادثه عاشورا است! از این رو نباید به این سایت ها اعتماد کرد .
پی نوشت ها:
1. معجم البلدان، شهاب الدين ابو عبد الله ياقوت بن عبد الله الحموى ج4، ص445، بيروت، دار صادر، ط الثانية، 1995.
2. فرهنگ معین، واژه کربلا.
3. بحار الأنوار، علامة المجلسي ، ج 46، ص 50 سال چاپ : 1403 - 1983 م ، ناشر : دار إحياء التراث العربي - بيروت - لبنان.
4.همان.
5. كتاب الفتوح، أبو محمد أحمد بن اعثم الكوفى ،ج5،ص91، تحقيق على شيرى، بيروت، دارالأضواء، ط الأولى، 1411/1991؛الفتوح، ابن اعثم كوفى ص893، ترجمه محمد بن احمد مستوفى هروى ، تحقيق غلامرضا طباطبائى مجد، تهران، انتشارات و آموزش انقلاب اسلامى، 1372ش.