با سلام و تشکر به خاطر ارتباطتان با این مرکز
زبان قرآن عربی است و زبان عربی برخلاف زبان فارسی از دو نوع ضمایر مذکر و مؤنث برخوردار است. عربها در اموری که مخصوص زنان باشد، واژگان مؤنث و در امور مخصوص مردان، واژگان مذکر را به کار می برند. به جز این دو مورد، در دو مورد دیگر، یکی در اموری که بین زنان و مردان مشترک باشد و دیگری در اموری که جنسیت در مورد آنها اصلاً مطرح نیست، مانند خدا و فرشتگان، نیز از ضمایر و واژگان مذکر بهره میگیرند؛ یعنی در چهار حالت مذکور از الفاظ مذکر و تنها در یک حالت لفظ مؤنت بهره میگیرند. در عین حال در بعضی از موارد هم به لفظ نظر کرده و با توجه به لفظ، ضمیر و فعل و صفت مؤنث یا مذکر آورده میشود، در حالی که از نظر جنس متفاوت با لفظ میباشند.
بدیهی است که هر کتابی بخواهد با این زبان نوشته شود، اگر چه کتاب الهی باشد، باید از قواعد آن زبان پیروی کرده و بر آن ساختار باشد و نمی تواند بر اساس قواعدی باشد که برای مردم آن زبان مأنوس نیست؛ چون در این صورت اصل هدف آن کتاب (قرآن ) که فهم مردم باشد، برآورده نخواهد شد.
بنا بر این درباره خداوند متعال مسئله جنسیت مطرح نیست و خداوند جنس ندارد که مذکر یا مونث باشد. استعمال ضمیر مذکر درباره خداوند به سبب مطابقت با قواعد زبان عربی می باشد که نام هایی مانند الله و رحمان را مذکر مجازی حساب می کند. طبق قواعد این زبان، صفت هم با موصوف و ضمیر هم با مرجع ضمیر باید مطابقت نماید. از این رو صفاتى که در قرآن براى خداوند آورده شده یا ضمایری که به اسامی و اوصاف خداوند ارجاع داده شده، همه مذکر است.
