با سلام گاهي انسان كاري را ميتواند هم براي رضاي خدا وهم براي رضاي ديگران انجام دهد وتمايل شديدي دارد كه ان را براي رضايت مثلا شخص خاصي كه به او علاقه دارد انجام دهد

با سلام و آرزوی قبولی عزاداری شما در اين ماه و تشکر به خاطر ارتباطتان با این مرکز
در فرهنگ اسلام، جان عمل، نیت است. در واقع تفاوت اساسی میان قوانین الهی و قوانین بشری، نیت است. قوانین الهی دو بعدی است؛ یعنی هم به حسن عمل کار دارد و هم به حسن فاعل و تکامل معنوی وی. وقتی خدا دستور می دهد خمس یا زکات بدهید، شرط می کند که پرداخت این ها باید با نیت خالص باشد. اگر ریایی باشد، پشیزی ارزش ندارد، ولی وقتی یک دولت برای مصالح کشور اقدام به وضع مالیات می کند، هدفش تأمین هزینة کشور است و نظری ندارد که پرداخت کنندگان با چه نیتی پرداخت کنند. (1)
رسول گرامی اسلام (ص) در حدیثی که متواتر بین شیعه و سنی است، جایگاه نیت را به خوبی بیان کرد: "انما الأعمال بالنیات؛ کارها وابسته به نیت است". (2)
اسلام عمل با روح می خواهد؛ نه عمل بی روح. اگر به جهاد برود، ولی برای خودنمایی باشد، قبول نیست. رمزش این است که تکالیف الهی برای ساختن و تکامل انسان است. وقتی موجب ترقی می شود که برای خدا باشد؛ یعنی با نیت خالص واقع شود.
با توجه به این نکته اگر انسان کاری را برای رضای خدا انجام دهد، هرچند رضای دیگران را به دنبال داشته باشد، به شرط آن که نیتش را خالص کند و عمل را بر ای فقط برای خدا انجام دهد،کار ارزشمندی انجام داده است که می تواند مانند سایر اعمال می‌تواند رنگ عبادی بگیرد. در این صورت، عمل او عبادت است. همپای نماز و روزه ارزش داشته و از ثواب های الهی بهرمند می شود؛
اما اگر انسان کاری را انجام دهد،ولی در نیتش خالص نباشد، یعنی در عملش علاوه بر رضای خدا، رضایت دیگران را نیز شریک کرده باشد، نیتش خالص نیست، چنین کسی گرچه کارش ارزشمند است و حُسن فعلی دارد، ولی از ثواب بهره ای ندارد.
بنابراین اگر انسان كاري را براي رضاي خدا و با اخلاص انجام دهد ،هر چند رضايت ديگران را نیز در پی دارد، از آن جایی که عملش از روی اخلاص و به خاطر خدا بوده،نه تنها اشکال ندارد،بلکه از ثواب اعمال نیک بهره مند می شود. اگر بدون رضای خدا آن عمل را انجام دهد، چون عملش به خاطر خدا نبوده و اخلاص در عمل نداشته، از ثواب بهرمند نمی شود اما انجام آن عمل اشکال ندارد. پرسیده اید: « چه كنيم كه براين تمايلات شديد غلبه كنيم و كار را فقط براي خدا انجام دهيم ؟ »
در روایات اسلامی هشدارهای مهمی درباره آفات اخلاص آمده است. از مهم‏ترین ابزار کار شیطان به شمار می‌رود، هواپرستی است، زیرا تا پایگاهی درون انسان وجود نداشته باشد، شیطان قدرت بر وسوسه‌گری ندارد. شیطان خواسته‏های نفسانی انسان را تأیید می‌کند. خدا به شیطان می‌فرماید: «تو هرگز بر بندگان من تسلط نخواهی یافت مگر گمراهانی که از تو پیروی می‌کنند». (3) بنده خدا تابع هوا و هوس نیست و خواست خدا را مقدّم می‌دارد. هوای نفس، اخلاص در عمل را از بین می برد. براي كسب اخلاص راه‏هاي زير سودمند است:
1 -یاری و طلب اخلاص از حق‏تعالي و توسل به ائمه طاهرين(ع).
2- حتي‏الامكان عبادات را پنهاني و دور از ديد ديگران انجام دادن. البته اين نبايد مانع حضور در جامعه و جماعات در موارد رجحان بشود.
3- توجه داشتن به اينكه ريا و خودنمايي باعث سوزاندن و حبط عمل است. انسان همواره بايد به خود اين هشدار را بدهد و مواظبت كند كه مبادا به خاطر خوش آمدن ديگران، حسنات خود را - كه با زحمت و تلاش بسيار براي آخرت اندوخته - يكجا بسوزاند و نابود سازد و به جاي كسب محبوبيت نزد خلق خدا مبغوض وي گردد.
4- بي‏ارزشي و پوچي خوش‏آمد ديگران را در برابر رضاي حق‏تعالي همواره به خود تفهيم و تلقين كند. با خودبگويد: فرضا همه اعمال مرا ببينند و تحسين كنند،عاقبت چه؟ اين تعريفات نهايتا چه سودي دارد و در برابر خسراني كه به بار مي‏آورد،چه ارزشي خواهد داشت؟
5- توجه به اينكه دل‏ها و قلوب همه در اختيار رب الارباب است. اوست كه اگر بخواهد و صلاح بداند دل‏ها را به كسي متوجه مي‏سازد و اگر بخواهد روي گردان مي‏سازد، بنابراين تلاش در جهت كسب قلوب بيراهه‏اي پوچ انتهاست.
6- كتاب‏هاي اخلاقي به ويژه كتاب شريف «چهل حديث» حضرت امام خميني(ره) را مطالعه فرماييد.
پی نوشت ها :
1. مرتضی مطهری، عدل الهی، ص 326.
2. وسائل الشیعه، ج1، ص 34.
3. حجر (15 ) آیه 42.