اخلاق و تربیت

پرسش: اخلاق و تربیت
شرح :1) آیا تربیت دینی در ایران بر تربیت علمی چیرگی پیدا کرده است؟
پاسخ:
با عرض سلام و تشکر از ارتباطتان با اين مركز
چیرگی تربیت دینی بر تربیت عملی در ایران ثابت نیست. مهم ترین دلیل بر این مدعا، عدم آگاهی بسیاری از اولیا و مربیان از مبانی دینی در امر تربیت می باشد.
نام تربیت دینی کافی نیست، بلکه در عمل باید خود را نشان دهد که متاسفانه هنوز تربیت دینی حاکم نشده است.

پرسش: چرا تربیت دینی به اندازه کافی موفق نبوده است؟
پاسخ :

تربيت ديني به معناي به فعليت رساندن كمالات معنوي بالقوه در متربي است. به بيان ديگر، تربيت ديني عبارت است از ايجاد تغيير تدريجي در متربي براي سير از «بودن» به «شدن» يا انتقال از وضعيت بالقوه به بالفعل بر اساس اهداف و ارزش‌هاي ديني در هر يك از ابعاد يا ساحت‌هاي بدني، شناختي، عاطفي و رفتاري . تربيت غير ديني عبارت است از ايجاد تغيير تدريجي در متربي در يك يا چند بعد از ابعاد چهارگانه مزبور، بر اساس اهداف و ارزش‌هاي غير ديني.
با توجه به تفاوت‌هاي گستردة ميان تعليم و تربيت ديني و غير ديني،به نظر مي‌رسد يكي از مهم‌ترين علل موفقيت اندك در تحقق اهداف آموزش و پرورش ديني در جامعة ما، نبود توجه كافي به تفاوت‌های بین تربیت دینی و تربیت علمی است.
هدف از تربیت باید تحقق انسانیت یا همان شکوفایی استعداد های انسان باشد. حال آن که جهت گیری تعلیم و تربیت کنونی بر مدار سلیقه و مدگرایی زمانه و یا گزینش های پاره پاره از وجود انسان می چرخد. این که تفکر و نگرش علمی محض نسبت به انسان می تواند اطلاعات ارزشمند و همواره جدیدی درباره وسایل و ابزار های تعلیم و تربیت در اختیار انسان قرار دهد، از واضحات است، ولی این علم قادر نیست مبانی نخستین و جهت گیری بنیادین تعلیم و تربیت را به ما ارائه نماید، زیرا تعلیم و تربیت ضرورتا ابتدا باید بداند که انسان چیست و طبیعت انسان کدام است؟
بدیهی است که دین به این پرسش پاسخ می دهد. انسان باید از منظری دینی مورد ملاحظه و تربیت قرار بگیرد. (1)
مهم‌ترين علل موفقيت اندك در تحقق اهداف تربیت ديني در جامعة ما، نبود توجه كافي به تفاوت‌های بین تربیت دینی و تربیت علمی است. در این زمینه مطالعه کتاب « روش های آسیب زا از منظر تربیت اسلامی » تالیف آقای محمد رضا قائمی مقدم را پیشنهاد می کنیم.
باید دید در جامعه آیا واقعا تربیت دینی حاکم است تا در مورد موفقیت یا عدم موفقیت آن صحبت کنیم.
پی نوشت :
1. روش های آسیب زا از منظر تربیت اسلامی ، محمد رضا قائمی مقدم ، ص262.