مشاوره ازدواج

سلام
میخواستم اگر میشود مشاوره ای در رابطه با ازدواج از شما بگیرم و جوابم را برای من ایمیل کنید.
من جوانی هستم که تازه وارد سن 24 سالگی شده ام و دارای مدرک تحصیلی دیپلم هستم، از خانواده ای تقریبا متوسط از نظر اقتصادی و از نظر عقاید مذهبی نیز به صورت کاملا معمولی، یعنی تا آنجایی که بشود به واجبات دینم اهمیت میدهم و از گناه نیز پرهیز میکنم. از نظر شغلی هم یک کارگر معمولی در یک شرکت خصوصی هستم و ساکن شهر اصفهانم. دارای 2خواهر و 2 برادر که همگی ازدواج کرده اند هستم و خود من فرزند آخر خانواده هستم. از نظر اخلاقی یکسری اخلاق خاصی دارم ولی از نظر خودم اخلاقم بدون مورد است ولی از نظر دیگران زیاد مورد پسند قرار نمی گیرد. مثلا من زیاد اهل رفت و آمد فامیلی نیستم یا بهتر بگویم اصلا اهل رفت و آمد فامیلی نیستم که از نظر دیگران اشکال دارد یا در مورد دیگر اینکه من خیلی اهل حرف زدن نیستم و بیشتر از سکوت و آرامش خوشم می آید.
حدود 3 ماه پیش که من 23 سال داشتم به همراه خانواده به خواستگاری دختری رفتیم. دخترخانم 3تا برادر داشت و خواهر نداشت فرزند دوم خانواده بود از نظر وضعیت مالی یکم وضعیتشان بهتر از ما بود دانشجوی دانشگاه پیام نور است و یک و نیم سال کوچک تر از من است.
اول دخترخانم جواب رد داد ولی از آنجایی که دختر خوبی بود ما پیگیر شدیم و در ظاهر قبول کرد که چند مدتی با هم باشیم تا با هم بیشتر آشنا شویم. آشنایی ما حدود یک ماه طول کشید من برداشتی که از دختر خانم داشتم این بود که از پدر و مادر خود زیاد راضی نبود چون فکر میکرد پدرش بیش از حد به رفتار او گیر میدهد مثلا به او میگوید شب بیشتر از ساعت 8 یا 9 خارج از خانه نمان یا اجازه نمی داد هرجایی یا با هرکسی بیرون برود که البته من با پدر دخترخانم بیشتر موافق بودم.
خلاصه اینکه قرارمهربرون را گذاشتیم که یک بار به علت اینکه توقع خانواده عروس بالا بود به هم خورد و قرار دوم گذاشته شد که بعد از مهربرون رفتیم و آزمایش دادیم. بعد از آزمایش من که تمام چیزهارا تمام شده تصور می کردم به دخترخانم دلبستگی خاصی پیدا کردم.
شب تولد من بود که با پدر و مادرش اومدند خانه ما، من که زیاد از این جور مراسم خوشم نمیومد و خسته کار بودم و البته به صورت عادی اخم کرده بودم و حرفی هم نمی زدم در مراسم تولد حضور داشتم که بعد از تولد خیلی به من گفته شد که چرا اینجور رفتار کرده ام که از نظر خودم چیز عادی بود.
بعد از تولد بود که احساس کردم اخلاق دخترخانم نسبت به قبل یکم تغییر کرده.
فهمیدم که دو دل شده، خود من بهش گفتم که با بزرگترها مشورت کنه و مشاوره بره. همون موقعی که میخواستیم قرار عقد را بزاریم اخلاقش به کل عوض شد بهش گفتم که چرا اینجوری شده میگفت من و تو با هم خیلی فرق داریم اخلاقش یه جورایی کاملا برعکس من بود. میگفت نمیدونم که میتونم با تو زندگی کنم یا نه، بهش گفتم چرا زودتر فکر نکردی؟ حالاکه سه ماه گذشته اینو داری میگی.
بعد از چندروز که مشاوره هم رفت و البته مشاورها بیشتر حق را به من داده بودند و به او گفته بودند که اینجور مشکلها زیاد مهم نیست و در زندگی حل می شود به من جواب منفی داد.
من که بعد از این همه مدت به او دلبسته بودم و برایم سخت بود تا همین چندروز پیش از او ملتمسانه درخواست میکردم که باز هم فکر کند ولی تصمیم خودش رو گرفته بود.
در ضمن این را نیز بگویم که این دخترخانم سالها پیش در سن 16 سالگی عاشق یکی از خواستگارهای خود بوده که با مخالفت خانواده دخترخانم روبرو شده بوده و این خواستگاری یا عشق بازی 2 سال طول کشیده بود البته اون پسر الان ازدواج کرده ولی هر از چندی حرف اونو از زبون دخترخانم میشنیدم و هر بار میگفت این قضیه تموم شده و من دیگر هیچ حسی نسبت به اون ندارم.
ما در خیلی از موارد با هم صحبت کرده بودیم و به توافق رسیده بودیم ولی از اخلاق و رفتار من ترس و واهمه داشت. از من آزادی بیشتری میخواست که من در حد شرع و عرف با آزادی مخالف نیستم و از به من میگفت تو بد دلی یا به من شک داری ولی در واقع اصلا اینجور نبود.
مشاور عزیز میخواستم به من کمک کنید که بتوانم یا نظر دخترخانم را تغییر بدهم و یا یک جوری از فکرش که البته فکر کنم نمیتونم بیرون بیایم.
قبل از هرچیز از شما متشکرم