پاسخ ارائه شده در پاسخ به سوال یک پرسشگر با مشخصات خاص می باشد لذا در صورتی که سوالی دارید از طریق درگاه های پاسخگویی پیگیری فرمائید.
فرستادن اجسام براي انسان‏ها از چه طريقي صورت گرفته است؟
درآيات متعددى از قرآن مجيد، به جمله" انزلنا" (فرو فرستاديم) برخورد مى‏كنيم كه ظاهراً، با مفهوم فرستادن از طرف بالا به سمت پائين، سازش ندارد، مانند آيه موردبحث،

خداوند در قرآن مي‏فرمايند ما براي انسان لباس فرستاديم يا چيزهاي ديگر. اين نوع فرستادن به چه شکل بوده. در کل فرستادن اجسام براي انسان‏ها از چه طريقي صورت گرفته است؟

با سلام و تشکر از ارتباط شما با مرکز ملي پاسخگويي به سؤالات ديني و آرزوي توفيق روزافزون.

درآيات متعددى از قرآن مجيد، به جمله" انزلنا" (فرو فرستاديم) برخورد مى‏كنيم كه ظاهراً، با مفهوم فرستادن از طرف بالا به سمت پائين، سازش ندارد، مانند آيه موردبحث، زيرا خداوند در اين آيه مى‏فرمايد:" لباسى براى شما فرو فرستاديم كه اندام شمارا مى‏پوشاند" درحالي‌که مى‏دانيم لباس يا از پشم حيوانات گرفته مى‏شود و يا از مواد گياهى و مانند اين‌ها كه همه از زمين است.

در سوره زمر آيه 6 نيز مى‏خوانيم وَ أَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ الْأَنْعامِ ثَمانِيَةَ أَزْواجٍ (براى شما هشت زوج از چهار پايان فرو فرستاد) و در سوره حديد آيه 25 مى‏خوانيم وَ أَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ ... (آهن را فرو فرستاديم ...).

بسيارى از مفسران، اصرار دارند كه اين‌گونه آيات را به معنى نزول مكانى، يعنى از طرف بالا به پائين، تفسير كنند مثلاً بگويند چون آب باران از بالا به زمين نازل مى‏شود و گياهان و حيوانات از آن سيراب مى‏گردند، بنابراين مواد لباس‌ها به يك معنى از آسمان به زمين فرستاده‌شده است، در مورد آهن نيز سنگ‌هاي عظيم آسمانى كه تركيبات آهن در آن وجود داشته به‌سوي زمين جذب‌شده است.

ولى با توجه به اينكه نزول گاهى به معنى نزول مقامى آمده است و در استعمالات روزانه نيز زياد به كار مى‏رود و مثلاً مى‏گويند از طرف مقام بالا چنين دستورى صادرشده و يا مي‌گوييم رفعت شكواى الى القاضى (شكايتم را به‌سوي قاضى بالا بردم) هيچ لزومى ندارد كه ما اصرار بر تفسير اين آيات به نزول مكانى داشته باشيم.

و ازآنجاکه نعمت‌هاي پروردگار از طرف مقام والاى ربوبيت به بندگان ارزانى شده تعبير به نزول در آن، کاملاً مفهوم و قابل‌درک است[محمد1] .

نظير اين موضوع، در الفاظ اشاره به قريب و بعيد نيز ديده مى‏شود كه گاهى يك موضوع مهم كه ازنظر مكانى در دسترس ما است ولى ازنظر مقامى بسيار بلندپايه است، با " اسم اشاره بعيد" از آن تعبير مى‏كنيم، مثلاً در فارسى مي‌گوييم به آن جناب چنين معروض مى‏دارم (بااينکه طرف نزديك ما نشسته است) و در قرآن مجيد مى‏خوانيم ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ:" آن كتاب پرعظمت بلندپايه (يعنى قرآن) جاى شك و ترديدى ندارد". (1)

 

پی‌نوشت:

1. آيت‌الله مکارم، تفسير نمونه، ج 6، ص 133 تا 134.

 

با تشکر از اعتماد شما، اگر درباره پاسخ ارائه‌شده، انتقاد يا پيشنهادي داريد، نظر خود را از طريق فرم «http://www.pasokhgoo.ir/send» ارسال نماييد.

همچنين شما مي‌توانيد از روش‌هاي زير با کارشناسان اين مرکز مرتبط شويد:

-پاسخگويي ويژه (http://pasokhgoo.ir/send

ـ شماره تماس (096400)؛

ـ سامانه پيامکي (30009640 و 30007461) براي سؤالات فقهي؛

ـ آدرس اينترنتي (http://javab.ir/09640/).