پاسخ ارائه شده در پاسخ به سوال یک پرسشگر با مشخصات خاص می باشد لذا در صورتی که سوالی دارید از طریق درگاه های پاسخگویی پیگیری فرمائید.
منظور از این حدیث چیست؟
مردي به رسول اكرم عرض كرد: مرا به عملي راهنمایي نما كه باعث قرب من به خدا شود. حضرت در جواب فرمود: دروغ نگو! اين دستور باعث شد كه آن مرد از تمام گناهان ...

در حدیثی خواندم «هر كس زبانش را از گناه نگه دارد بهشت بر او واجب می شود »منظور از این حدیث چیست؟ آیا منظور این است كه اگر با سایر اعضا گناه بكند مورد مؤاخذه قرار نخواهد گرفت؟

پرسشگر گرامي با عرض سلام و سپاس به خاطر ارتباطتان با اين مركز

 روایاتی به این مضمون هست، از جمله روایت زیر:

مردي به رسول اكرم عرض كرد: مرا به عملي راهنمایي نما كه باعث قرب من به خدا شود. حضرت در جواب فرمود: دروغ نگو! اين دستور باعث شد كه آن مرد از تمام گناهان اجتناب نمايد؛ زيرا قصد هر گناهي را كه مي نمود، متوجه مي شد يا در آن گناه دروغ وجود دارد، يا سرانجام او را به دروغگویي مي كشاند. براي اين كه آلوده به دروغ نشود، تمام گناهان را ترك گفت. (1)

(مثلا اگر بخواهند از او بپرسند: آيا تو اين گناه را انجام دادي؟ بايد دروغ بگويد و منكر شود.)

در روایتی دیگر می فرماید:

فرزند آدم وقتی صبح می كند، همه اعضایش رو به زبان كرده، گویند: در باره ما از خدا بترس؛ زیرا اگر تو بر استقامت باشی، ما هم مستقیم خواهیم بود و اگر تو كج شوی، ما كج می شویم. (2)

در روایت دیگر امام باقر می گوید:

زبان، كلید همه خیر ها و شرها است. (3)

معنای این احادیث این است كه اگر بنا را بگذاریم كه زبان مان را از همه گناهان حفظ كنیم ، ناچار می شویم همه اعضا و جوارح مان را از گناهان حفظ كنیم ، چون اگر از ما بپرسند: آيا شما اين گناه را كرديد، مجبور به دروغ گفتن هستيم و در نتیجه، بهشت بر ما واجب می شود؛ چنان كه این توجیه، در حدیث اول به وضوح آمده است.

 اين روايت مانند رواياتي است كه مي فرمايد هر كس روزه بگيرد ، اهل بهشت است. هر كس يتيم نوازي كند، اهل بهشت است . هر كس براي امام حسين بگريد و يا بگرياند ، اهل بهشت است.

مراد روايات اين نيست كه نياز نيست بقيه اعمال درست باشد، بلكه از باب اين است كه بفرمايد: يكي از اموري كه در بهشتي شدن انسان موثر است ، روزه و يا يتيم نوازي و يا ...است . بايد بقيه اعمال هم درست باشد.

پی نوشت ها:

1. فلسفی، الحدیث (روایات تربیتی) ، ج 4، ص 125، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، تهران، 1368 ش.

2. ری شهری، میزان الحكمه، ج 4، ص 2778، چاپ اول، دار الحدیث، تهران، 1416 ق.

3. همان، ص 2777.