پاسخ ارائه شده در پاسخ به سوال یک پرسشگر با مشخصات خاص می باشد لذا در صورتی که سوالی دارید از طریق درگاه های پاسخگویی پیگیری فرمائید.
جنگ هاي صليبي مسيحيان.
جنگ‌هاي صليبي در سال 1096 با فرمان پاپ اوربان دوم آغاز گرديد و تا سال 1291 م طي هشت مرحله ادامه يافت.

جنگ هاي صليبي مسيحيان. وقت بخير مي خواستم بدونم اعمال وكارهاي غيرعادلانه وغيرانساني درطي وبعدازجنگ هاي صليبي ازطرف مسحيان چه بوده است؟واگردراني مسئله كتاب معرفي بفرماييد متشكرمي شوم

جنگهاي صليبي در سال 1096 با فرمان پاپ اوربان دوم آغاز گرديد و تا سال 1291 م طي هشت مرحله ادامه يافت.

در سال 1099 بعد از محاصرهاي پنج هفتهاي مسيحيان موفق به فتح بيتالمقدس شدند. گود فرو آدوبويون در نامهاي به پاپ نوشت: اگر ميخواهيد بدانيد با دشمناني كه در بيتالمقدس به دست ما افتادند، چه معامله شد، همين قدر بدانيد كه افراد ما در رواق سليمان درياچهاي از خون مسلمانان ميتاختند و خون تا زانوي مركب ميرسيد.(1)

 مورخان تعداد كشته ­شدگان اين قتل عام خونين را هفتاد هزار نفر دانستهاند.(2)

طامس نيوتن در تفسير خويش بر كتاب مقدس چاپ 1803 لندن مينويسد: اورشليم در پانزدهم تموز رومي سنه  1099 بعد از محاصره  پنج هفتهاي فتح شد كه غير از مسيحيان همه اهالي آن جا را كشتند. پس زيادتر از هفتاد هزار مسلمان را مقتول ساختند و جماعت يهود را جمع نموده و به آتش سوزانيدند.(3)

جنايات كليسا در جاهاي مختلف و به شكلهاي گوناگون صورت ميگرفت. آنان حتي به زوار مسلمان كعبه نيز رحم نكردند و با فرستادن ناوگاني به درياي احمر كشتي حامل زوار را غرق نمودند. آتش بر پا شده از اين جنايات خيلي زود دامنگير خود مسيحيان شد و كشتارهاي خونين كليسا بار ديگر تحت پرچم مبارزه با بدعت شكل گرفت.(4)

در كتاب تمدن اسلام و عرب آمده است: قلم از نوشتن جناياتي كه مسيحيان به مسلمانان روا كردند، شرم دارد. «روبرت» راهب مسيحي، درباره جنايات صليبيان در شهر«مارا»، كه خود به چشم ديده است، چنين مي‏نويسد:

سپاهيان ما در گذرها و ميدان ها و پشت بام ها در گشت و حركت بودند و مانند شير ماده‏اي كه توله‏اش را ربوده‏اند، از قتل عام لذّت مي‏بردند. كودكان را پاره پاره مي‏كردند و جوان و پير را در يك رديف از دم شمشير مي‏گذرانيدند و هيچ كس را باقي نمي‏گذاشتند. براي اين كه به كار خويش شتاب دهند، چندين نفر را با يك ريسمان به دار مي‏آويختند. من از ديدن اين كارها در شگفت بودم كه اين جماعت با اين كه شمارشان بسي بيشتر است و بسياري از آنان مسلح‏اند، چرا بدون هيچ دفاعي، جان خود را در كف گذاشته، به قربانگاه حاضر مي‏شوند. سپاهيان ما هر چه را مي‏يافتند، بي ‏درنگ مي‏ربودند، شكم مردگان را مي‏دريدند و پول و جواهراتشان را از لباس هايشان بيرون مي‏آوردند. امان از حرص و طمع! در كوچه‏هاي شهر نهرهاي خون جاري بود و از چهار سو، لاشه‏هاي كشتگان روي هم انباشته و سربازان روي آنها مي‏گذشتند.

سرانجام «بوآمون» تمام كساني را كه در صحن قصر گرد آورده بود، احضار كرد و زنان و مردان پير و بيمار را از دم شمشير گذرانيد و ديگران را، كه جوان و توانمند بودند، براي فروش به بازار انطاكيه فرستاد. اين قتل عام در روز يكشنبه، دوازدهم دسامبر روي داد، ولي چون تمام آنان را نمي‏توانستند در يك روز بكشند، ناچار باقيمانده را روز دوم به قتل رسانيدند. اين كه اقوام شرقي، كه در آن زمان بسيار با فضيلت و شايسته بودند، درباره چنين دشمني چه در ذهن داشتند، تصورش چندان مشكل نيست، چنان كه مي‏بينيم تاريخ آنان پر است از تنفّري ژرف از صليبيان».(5)

پي نوشت:

 1. تاريخ عرب و اسلام، ص 327.

2. الكامل في التاريخ، ابن اثير، ج 1، ص 194.

3. انيس الاعلام، ج 5، ص 321.

4. برخورد آراي مسلمانان و مسيحيان، ويليام مونتگمري وات، فصل ششم، بينشهاي متفاوت و حاصل از جنگهاي صليبي، ص 137.

5. تاريخ تمدن اسلام وعرب از ص 327 به بعد.