پاسخ ارائه شده در پاسخ به سوال یک پرسشگر با مشخصات خاص می باشد لذا در صورتی که سوالی دارید از طریق درگاه های پاسخگویی پیگیری فرمائید.
آيا براي توبه، استغفار زباني كفايت مي كند؟
توبه يك امر قلبي و دروني است كه آثار آن در ظاهر نمايان ميشود. به زبان آوردن به تنهايي كافي نيست.

 آيا براي توبه، استغفار زباني كفايت مي كند؟

توبه يك امر قلبي و دروني است كه آثار آن در ظاهر نمايان ميشود. به زبان آوردن به تنهايي كافي نيست. جهت آگاهي بيشتر ميگوييم:

توبه، به معناي «دست كشيدن از گناه، بازگشتن بر طريق حق، پشيمان شدن از گناه»(1) است.

توبه را ميتوان از الطاف و محبّت‏هاي الهي دانست، پس از گناه، جاده و راهي براي بازگشت ايجاد مي‏شود، تا بنده خطاكار به محض آگاهي از بدي گناه، از آن راه باز گردد. توبه نعمت بزرگي است كه بر بشر ارزاني شده است.

حقيقت «توبه» ندامت و پشيماني از گناه است كه لازمه آن تصميم بر ترك در آينده است. اگر كاري بوده كه قابل جبران است، در صدد جبران بر آيد. گفتن استغفار بيانگر همين معنا است، به اين ترتيب اركان توبه را ميتوان در پنج چيز خلاصه كرد. ترك گناه، ندامت و پشيماني، تصميم بر ترك در آينده، جبران گذشته و استغفار زباني.(2)

خدا در قرآن از توبه واقعي به نام توبه نصوح نام برده است: »اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! به سوي خدا بازگرديد و توبه كنيد، توبه خالصانه.(3)

شخصي از پيامبر سؤال كرد كه توبه نصوح چيست، حضرت فرمود: شخص توبه كننده به هيچ وجه بازگشت به گناه نكند، چنان كه شير به پستان هرگز باز نمي‏گردد.(4) بعضي گفته‏اند توبه نصوح آن است كه واجد چهار شرط باشد: پشيماني قلبي، استغفار زباني، ترك گناه و تصميم بر ترك در آينده.(5)

پينوشت‏ها:

1. محمد معين، فرهنگ فارسي ، تهران، انتشارات امير كبير، 1360، چاپ چهارم. ج 1، ص 1160.

2. مكارم شيرازي، ناصر، تفسير نمونه، دار الكتب الإسلامية، تهران‏، اول، ‏1374 ش. ج 24، ص 290.

3. تحريم (66) آيه 8.

4. طبرسي، مجمع البيان في تفسير القرآن،‏ انتشارات ناصر خسرو، تهران، 1372 ش، ج 10، ص 318.

5. تفسير نمونه، همان، ج 24، ص 290.